otağı gözdən keçirdi. Sağ qolunda sistem iynəsini görüb daha da təlaşlandı.-Mənə nə olub?-deyə ağlamsınaraq yerində qurdalandı.
-Hələlik.-deyə Əli əlini əsəbi halda anasına baxan Raminin çiyninə vurub qardaşı ilə birlikdə oradan uzaqlaşdı.
Əvvəlcə barmaqlarını tərpətdi, sonra başını asta-asta yana döndərib ağır-ağır gözlərini açmağa başladı. Şüursuz şəkildə ürkəkl baxışlarla tavana baxdı. Sonra yavaş-yavaş qulağına səslər gəlməyə başladı. Aydınlaşdıra bilməsə də qapının digər üzündə iki nəfərin mübahisə etdiyini eşidirdi.
-Mən haradayam?-qorxudan bərəlmiş gözlərlə otağı gözdən keçirdi. Sağ qolunda sistem iynəsini görüb daha da təlaşlandı.-Mənə nə olub?-deyə ağlamsınaraq yerində qurdalandı.
Bu an bədənində ağrı hiss elədi. Sanki bütün bədənindən daş asılmışdı.-Nə olub axı mənə? Mən niyə heç nə xatırlamıram? Bura haradır axı?-deyə ağlamağa, təlaşla ətrafına baxmağa başladı. Sonra birtəhər sakitləşib çölə qulaq verdi. Çöldəki səslər kəsilmişdi. Ayan komadan ayılmışdı, amma hələ ki özü bunun fərqində deyildi. Çünki harada, niyə və necə olduğunu bilmirdi. O beləcə yerində vurnuxurdu ki qapı açıldı və içəri girən tibb bacısı onun ayıldığını görüb:
-A, xəstə...xəstə ayılıb ki,-deyə sevincək yerində atılıb düşdü, sonra cəld çölə çıxıb,-həkim, Südabə həkim,...-deyə-deyə getdi.
Çox keçmədi ki qabaqda həkim, arxada tibb bacısı otağa girdiklər. Südabə həkim ona yaxınlaşa-yaxınlaşa:
-Allahım, sənə çox şükür,-dedi,-axır ki ayıldın. Necəsən, özünü necə hiss eləyirsən?
-Mənə nə olub?-Ayan bayaq öz-özünə verdiyi sualı yenidən ağlamsınaraq həkimə verdi.
-Sən əvvəlcə bir özünü ələ al, sakitləş, hamısını danışayacayıq. Nə hiss eləyirsən?
-Ağrı, hər yerim ağrıyır. Heç nə xatırlamıram. Mən niyə buradayam?
-De görüm, adını xatırlayırsan? Adın nədir?
Gözlərini qıyıb azca fikirləşən Ayan:
-Ayan.-deyə həkimə baxdı.
-Lap yaxşı. Adını xatırlayırsansa, deməli, problem yoxdur, qalanlarını da xatırlayacaqsan.
-Burada kimsə var idi?-gözü çarpayının yanındakı stulu sataşan Ayan