acıq.-deyə uşağa dil çağırır, onu cırnadırdı.
-Mənimdir, Sevinci mənimdir.-deyə balaca Ramil ağlayır, divandakı yastıqçalarla dayısını vururdu.
-Sevinc mənim gəlin bacımdır.
-Yox, mənim gəlin bacımdır!
-Hehe, adamı belə aldadarlar e,-deyə Yusif əlini-əlinə vuraraq gülməyə, uşağı elə salmağa başladı,-ay sağol, Sevinc sənin gəlin bacındır, mənim isə nişanlımdır. Bax,-deyə acıqla barmağındakı üzüyü göstərərək açıq verdi,-heç səndə bundan var?
Uşaq acığından atılıb Yusifin barmağını dişlədi. Ağrının təsirindən qışqıran Yusif uşağı bir tərəfə itələyib:
-Yasəmən, gəl bu küçüyünə yiyə dur!-deyə bacısını səslədi.
Yusifin itələməsindən sonra yerə yıxılan Ramil ağlamağa, "Eşşək! Zibil!"deyə dayısını söyməyə başladı.
-Bərəkallah, sənə tərbiyə verənə!-Yusif bir tərəfdən barmağının ağrısını çəkir, digər tərəfdən də uşağa acıqlanırdı.
-Nə olub, yenə dayı-bala səsiniz bloku götürüb?-Yasəmən gülə-gülə otağın qapısında göründü.
-Bu oğluna bir söz de də. Deyir ki Sevinc mənimdir.
-A, Yusif, ayıb olsun sənə,-Yasəmən ona baxıb gülür, başını bulayırdı,-adam da uşaqla uşaq olar?
Bu vaxt qapı zəng çaldı. Qapının açan Yasəmən çox keçmədi ki içəri boylanıb Yusifi səslədi.
-Yusif, Sevinc səni çağırır.
Sevincin adının eşitcək balaca Ramil dayısından da tez ayağa durub qapıya doğru qaçdı.
-Sevinc, Sevinc!-deyə özünü onun qucağına atdı.
-Ürəyim, niyə ağlamısan sən?-onun ağladığını görən Sevinc üz-gözünü silərək soruşdu.
-Niyə olacaq, bayaqdan dayı-bala "Sevinc mənimdir."deyə bir-birilərini qırırlar.
-A, Yusif, inanmıram sənə, buna görə uşağı ağlatmısan?
-Uşaqdır o? Buna bax, barmağımı dişləyib.
-Sevinc, qapıda durma, gəl içəri.-deyə Yasəmən onu içəri dəvət etdi.
Sevinc içəri girdi. Hələ də onun qucağında olan Ramil isə dayısına dil çıxararaq:
-Sevinc mənimdir.-deyə acıq verirdi.
-Telefonu niyə açmırsanm ay Yusif?-Ramilin başını sığallayan Sevinc sonra Yusifə baxdı.
-Telefonu?-Yusif ciblərinə əl atdı.-Heç bilirəm ki telefon haradadır? Nə olub ki?
-Muştuluğuma nə