də qazandın.
-Bəs neyləyəydim, qaqa? Qabağıma seçim qoydu ki ya anan, ya qızım? Mən də anamı seçdim, peşman da deyiləm. Amma bu gün Ayanı orada elə görəndə özümə lənət oxudum. Ən başda ona ürəyimi aça bilsəydin, indi bəlkə də hər şey başqa cür olacaqdı. Nə bilim...-deyə Əli köks ötürdü.
-Fikir eləmə, hər şey daha da yaxşı olacaq.-Hüseyn əlini qardaşının çiyninə vurdu.
-Mamaya bu haqda heç nə demə ha.
-Narahat olma.
elə bu vaxt Əlinin telefonu zəng çalmağa başladı. Ayağa qalxan Hüseyn masanın üstündəki telefonu götürüb qardaşına uzada-uzada:
-Yusifdir.-dedi.
-Yusif?-təəccüblə qardaşına baxan Əli zəngi açdı-Hə, Yusif?
-Necəsən qardaşım? Muştuluğuma nə verirsən?
-Ayan ayılıb?-deyə Əli sevincək yerində atılıb-düşdü.
-Yoox, olmadı ki belə. Əvvəl muştuluğumu ver, sonra sevin.
-Yaxşı, toyunda ayaqyalın oynayacam. De görüm, nə olub.
-Hə, bax, o olar. Ayan komadan ayılıb.
-Yusif, zarafat eləmirsən?-Əlinin içinə həyəcan, üzünə xoş bir təbəssüm gəlmişdi.
-Belə şeylə zarafat olar? Indicə Sevinc dedi, ona da Xatirə müəllimə zəng eləyib. Əli, sən bu gün onu görməyə getmişdin?
-Hə, bir-iki saat əvvəl orada idim. Onu gördüm, Yusif,-özündən ixtiyarsız Əlinin səsi titrədi, sonra özünü elə alıb,-amma mən orada olanda ayılmamışdı.-deyə sözünə davam elədi.
-Yəqin sonradan ayılıb da. Nə isə, gözün aydın. Bundan sonrasını da sən düşün, Əli. Nəsə eləmək lazımdır
-Bilmirəm, Yusif.-Əli ah çəkdi,-qismətdə nə varsa, o da olacaq. Sən, mən deməklə deyil.
-Allah deyir, səndən hərəkət, məndən bərəkət. Qismət deyib oturma.
-Yaxşı, fikirləşərəm. Yusif, hər şey üçün çox sağolun. Sən də, Ismayıl da, çətin günümdə yanımda olduğunuz üçün.
-O nə sözdür? Dostlar hansı günlər üçündür? Nə isə, mən səni çox tutmayım. Hələlik.
-Hələlik.
Ayanın ayılma xəbərini eşidən Xatirə evə getməmişdən əvvəl özünü onun yanına yetirmişdi.
-Allah dualarımızı eşitdi. Allah səni bizə bağışladı.
-Xatirə, nə olar, heç olmasa sən mənə de. Ilkin, atası, əmisi, onlar haradadırlar, necədirlər?
Xatirə