ə duruxsa sonra tez özünü ələ aldı. Xalasının qapının ağzında ona dediklərini xatırladı.
-Narahat olma, onlar da yaxşıdırlar.-dedi.-Biz qəzaya düşən gecə bu xəstəxana dolu imiş, ona görə də onları başqa xəstəxanaya aparıblar.
-Mamagil də elə deyir, amma mən nədənsə inanmıram. Onda bəs niyə mamanın başında qara yaylıq var? Papanın, Xəyal müəllimin üzü tüklüdür?
-Ilkinin babası rəhmətə gedib. Kişi bizim xəbərimizi eşidib, yazıq elə həmin gecə canını tapşırıb.
-Hmm, Allah rəhmət eləsin. Ilkin yaxşıdır da, hə?
-Yaxşıdır, narahat olma. Sən biraz da yaxşılaş, görəcəksən.
-Xatirə, kimə deyirəm, mənə inanmır, deyirlər yuxu görmüsən. Amma mən oyanmamışdan əvvəl burada, yanımda kimsə var idi, mənimlə danışırdı.
Xatirə də onun kimdən danışdığını bilirdi. Lakin özünü o yerlərə qoymayaraq:
-Gözəlim, bəlkə doğrudan da yuxu görmüsən?-dedi.
-Yox, Xatirə, yuxu deyildi, mən onu hiss eləyirdim. Səsini, üzünü xatırlamıram, amma...-Ayan birdən susdu, sanki nəsə xatırladı, gözləri dolaraq Xatirəyə baxdı,-hə Xatirə, mən yenə də yuxu görmüşəm. Axırıncı dəfə "gələcəm" demişdi,-ah çəkdi,-gəldi...
-Kim demişdi?
Ayan heç nə deməsə də Xatirə onun üz ifadəsindən hər şeyi başa düşdü. Ayan axır ki yuxu kimi gördüyü adamın Əli olduğunu başa düşmüşdü. Amma hələ də bilmədiyi çox şey var idi.
Saat üçə yaxınlaşırdı. Artıq on dəqiqəyə yaxın idi ki Ələddin Sahil bağında Leylanı gözləyirdi. Kənan ondan Leyla ilə görüşüb kitabları verməyi xahiş eləyəndə əvvəl razı olmasa da sonradan yola gəlmişdi. Çünki bilirdi ki Leylanın ona qarşı münasibətini bilsə də Kənan bunu Leylanı olan yaxınlaşdırmaq üçün eləyir. Kənanla Zərifə ayrıldıqdan sonra onun Leyla ilə yaxınlaşacağından qorxan Ələddin bunun tam tərsinə şahid olurdu. Hər nə qədər Leyla ilə bir universitetdə oxusalar da Kənan Ələddinin hislərinə xəyanət eləməzdi. Indi bütün bunları düşünə-düşünə Ələddin öz yerinə kitabları qoyduğu oturacağın qabağında o tərəf-bu tərəfə gedib-gəlir, həyəcanla Leylanı gözləyirdi. Bir gözü saatında, bir gözü də