metronun çıxışında idi. Birdən sanki başına gün vurdu, səndələdi, üzünə narazılıq ifadəsi qondu.
-Yoox,-deyə narazı şəkildə başını bulayaraq əllərini yana açdı,-kamera zarafatıdır, bu?
Gözlədiyi Leyla idi, amma sağa-sola baxa-baxa piyada keçidini keçib Sahil bağına girən Ilahə idi. Qız sanki görüşə gedirmiş kimi bəzənib-düzənmişdi. Havalı saçlar, güllü don, sürməli gözlər... Onu belə görüb Ələddinin əhvalı daha da pozuldu. Biraz əvvəl Kənan haqqında düşündüklərinin üstündən bir xətt çəkdi. Ona elə gəldi ki bütün bunlar Kənanla Leylanın planlarıdır ki Ilahəni ona sırıyıb aranı boşaltsınlar.
-Salam,-deyə yaxınlaşan Ilahə gülümsəyərək onu salamladı,-necəsiniz?
-Dadan düşmüş kimi.-Ələddin kinayə ilə dodaqlarını büzdü.
-Necə?-deyə qız heç nə başa düşməyərək qaşlarını çatdı.
-Yəni, deyirəm elə bil gün vurub, mən də damdan yıxılmışam.
-Hə, hava çox istidir.
-Leyla hanı bəs?-Ələddin kinayə ilə soruşdu.
-Onun işi çıxdı e, gələ bilmədi. Ona görə menden məndən xahiş elədi ki gəlim.
-Hmm, elə olsun.-güclə gülümsəyən Ələddin oturacağa qoyduğu kitabları götürüb ona uzatdı.-Buyurun.
-Çox sağol, sənə də zəhmət oldu.-Ələddin onun "sən" deyə xitabından duruxub təəccüblə baxdı. Ilahə də bunu başa düşüb gülümsəyərə sözünə davam elədi.-Bilirəm, niyə elə baxırsan. "Sən" dedim deyə qəribə gəldi. Amma mənim belə sizli-bizli danışmaqdan xoşum gəlmir. Elə bilirəm hansısa vəzifəli bir adamla danışıram.
-Bağışlayın xanım, amma mən də tanımadığım adamlarla səmimi olmağı sevmirəm.
-Yaxşı, bağışlayın.-Ilahə məyus şəkildə dilləndi.-Amma eynən Leylanın dediyi kimisiniz. O da sizin haqqınızda belə danışırdı. Deyir o çox məsafəli oğlandır, hər adamla ünsiyyət saxlamaz.
-Leyla mənim haqqımda sizə danışıb ki?
-O qədər.-Ilahə əlini havada yellədi.-Deyir, onun sevgililəri kitab-dəftərləri idi.
Ələddin bu şit zarafatdan bərk əsəbləşsə də ona heç nə demədi. Çünki bildi ki ağzını açsa qızın qəlbini qırmalı olacaq. Ona görə də onu başından eləmək üçün:
-Nə isə, mən gedim.-deyə