şükür elə ki elədiyin o boyda rüsvayçılıqlardan sonra səni bu xəstəxanaya buraxırlar.
Elə eləmə ki qızın evə buraxılana qədər səni ona həsrət qoyaq. Ona görə də bayıra çıx və imkan ver Məleykə işini görsün.
Südabə həkimin bu şərti qarşısında nə deyəcəyini bilməyən Dilşad həkim narazı şəkildə arxaya baxa-baxa çölə çıxdı. Südabə həkim də onun arxasınca çıxıb otağına doğru getdi. Məleykə xala isə Dilşadın elədiklərini düşünə-düşünə başını bulayırdı. Bütün bunlardan xəbərsiz olan bircə Ayan idi ki o mışıl-mışıl yatırdı.
Daha bir neçə gün keçdi. Müalicəsi evdə davam eləyən Əli demək olar ki tam sağalmışdı və iki-üç gündən sonra hərbi hissəyə qayıdacaqdı. Ayanın vəziyyəti də yaxşılığa doğru gedirdi. Lakin bir gün əvvəl onu yuxuda sanıb öz aralarında Ilkinin yasından danışan tibb bacılarının sayəsində ondan gizlədilən bu qara xəbəri də öyrənmiş və psixoloji vəziyyəti pisləşmişdi. Ilkinlə evlənəndə xoşbəxt deyildi, amma indi özünü daha da bədbəxtl sayırdı. Dilşad həkimə acıqlı olsa da Məleykə xalanın Ayana ürəyi yanırdı. Çünki dul qalmağın nə demək olduğunu ən yaxşı o bilirdi.
Indi Ayanla vəziyyətləri fərqli olsa da onun keçirdiyi hisləri təsəvvür edə bilirdi. Əligilin bir neçə gün bundan əvvəl burada olduqlarını da bilirdi. Əliyə bu haqda heç nə deməsə də Hüseyni bir kənara çəkib ikisinin də yerinə onu yaxşıca danlamışdı.
Indi də Ayanın vəziyyətini yoxlamaq üçün palataya girdi. Ayan onu görər-görməz üz-gözünü silməyə başladı. Lakin onun ağlamaqdan şişmiş gözləri, tez-tez qalxıb enən sinəsi Məleykə xalanın gözündən qaçmadı.
-Ayan, bala, sən yenə də aglamısan?-deyə təlaşla ona yaxınlaşdı.-Həkim sənə nə deyib? Ağlamaq olmaz.
-Neyləyim Məleykə xala? Yadıma düşdükcə dəli oluram, özümü bağışlaya bilmirəm.-Ayan danışdıqca yenidən qəhərlənir, ağlayırdı.-Özüm də bədbəxt oldum, Ilkini də bədbəxt elədim.
-Üsyan eləyirsən, qızım, olmaz belə. Allaha acıq gedər.-Məleykə xala gəlib onun yanında oturdu.-Niyə özünü günahlandırırsan? Allahın qisməti belə imiş.
-Əgər mən ona ərə