ə getməsəydim, əgər bu toy olmasa idi, bu qəza olmayacaqdı, Ilkin də ölməyəcəkdi.
-Səhv fikirləşirsən, qızım. Əgər onun qismətinə bu yaşda ölmək yazılmışdısa, o başqa cür də ölə bilərdi. Yolda gedəndə maşın da vura bilərdi, kiminləsə dalaşıb bıçaqlana da bilərdi. Səbəbi çox vaxt hadisələrdə və ya özümüzdə axtarırıq, amma unuduruq ki onlar səbəb deyil, sadəcə bəhanədir.
-Bəs mən neyləyəcəm? Bu yaşda dul qaldım. Nə ağır yük imiş bu dul sözü. Kənardan sənin yazıqlığını çəkib başını bulayanları görmək, nə çətin imiş. Özümü o qədər çarəsiz hiss eləyirəm ki...
-Sənin nələr çəkdiyini, o yükün ağırlığını bilirəm.-Məleykə xala köks ötürərək fikirli-fikirli başını yellədi.-Yoldaşım şəhid olanda mən də sən yaşlarda idim. Böyük oğlumun dörd yaşı olardı, balacamın isə heç qırxı da çıxmamışdı. Qırxımın üstünə qırx gəldi, dünyam dağıldı. Dedim ay Allah, mən neyləyəcəm, bu yetimləri necə böyüdəcəm? Şəhidin dul arvadı deyə barmaqla göstərirdilər. Düzdür, o vaxt müharibənin qızğın çağları idi, mənim kimi qucağı qundaqlı qalanlar çox idi, amma yenə də "dul" kəlməsinə alışmaq asan deyildi. Yaşamaq lazım idi.
-Siz balalarınıza görə yaşadınız, sizi həyata bağlayan onlar idi. Bəs mən nəyə görə yaşayım?
-Özünə görə. Hələ cavansan, gözəlsən, həyat sənin qabağına nələr çıxaracaq bilmirsən. Başımıza gələn hər şeydə həyat bizi sınayır:səbrimizi, iradəmizi, imanımızı. Üsyan yerinə səbr eləsək, başımıza gələnlərə biraz da ayıq başla kənardan baxa bilsək, onda başa düşərik ki əslində çəkilməyəcək dərd yox imiş.
Düz deyirsiniz, yaxışı deyirsiniz, amma iş orasındadır ki, mənimki elə əvvəldən gətirməyib.-Ayan birdən Əlinin anası ilə danışdığını xatırlayıb udqundu, gözlərini qaçırıb narahat şəkildə yerində vurnuxdu.
-Hər şərdə bir xeyir, hər xeyirdə bir şər var.-Məleykə xala onun narahatlığının səbəbini anlamışdı,-bunu yaddan çıxarma. Əvvəldən gətirməyib dediyin şeylər sənin üçün xeyirli deyilmiş ki gətirməyib. Ya da indi üsyan elədiyin taleyin sənin üçün ən xeyirlisi imiş ki belə olub. Bunu