biz bilə bilmərik, qızım. Indi dediklərim sənə qəribə gələ bilər, deyə bilərsən ki mən nə hayda, bu nə hayda? Çünki yaran hələ təzədir. Vaxt keçdikcə hər şey öz yerini tapacaq və inşallah hər şey daha gözəl olacaq.
-Çox sağolun, Məleykə xala.-bir əlilə dolmuş gözlərini silən Ayan digər əlini onun əlinin üstünə qoydu.
-Sizinlə danışmaq məni çox yüngülləşdirdi. Bəlkə də mənim elə danışmaga ehtiyacım var imiş.
-Sən də sağol, gözəl qızım.-Məleykə xala da əlini onun əlinin üstünə qoydu.-Allah sənin bundan sonrakı taleyini gözəl eləsin.
Onunla danışmaq Ayanı həqiqətən də rahatlaşdırmışdı. Bəlkə də Əlinin anasıdır deyə onu özünə belə doğma bilirdi. Bu rahatlıqla yanaşı Ayanın içində bir nigarançılıq da baş qaldırmışdı. Əli. Görəsən o haradadır, kiminlədir, neyləyir? Onun başına gələnlərdən xəbəri varmı? Yoxsa onu unudubmu?
Dükanda tək oturan Sevil müştərinin olmamasından yararlanıb ağ vərəqdə nəsə qaralayırdı. Birdən qapı açıldı və o cari girən tanış simanı görüb əvvəl duruxdu, sonra isə sevincək ayağa qalxdı.
A, Bahar müəllimə?
-Mənim gözəl qızım neyləyir burada?-qadın gülərüzlə ona yaxınlaşıb görüşdü.
Bahar müəllimə Sevilgilin qonşuluğuna təzə köçən, onun əl qabiliyyətini görüb onu Rəssamlıq Akademiyasına girmək üçün həvəsləndirən qadın, eyni zamanda Sevilin akademiyadakı müəlliməsi idi. Öz gülərüzlüyü, səmimiliyi və mehribanlığı ilə tez bir zamanda başqaları kimi Sevilgilin də rəğbətini qazanmış və ailəvi dosta çevrilmişdilər. Ona görə də onu görmək Sevili belə sevindirmişdi.
-Hə, lap yaxşı, xeyirli olsun.-qadın Sevilə açıqlama verməyə imkan vermədən dükanı gözdən keçirə-keçirə dilləndi.-Inşallah bundan da yaxşı yerlərdə işləyəsən.
-Çox sağolun, müəllimə. Siz nə vaxt qayıtmısınız?
-Dünən axşam, təyyarə ilə. Bu gün səhər də Sevdanı gördüm, səni soruşdum, dedi Sevil işləyir. Sevindim, dedim, gedim bir qızımı görüm.-birdən onun gözü rəfin üstündə sadə karandaşla çəkilən oğlan rəsminə sataşdı. Rəsmi əlinə görürüb maraqla baxmağa başladı.
Qız, görürəm boş