ş vaxtlarını da dəyərləndirirsən. Nə qəşəng çəkmisən? Kimdir bu belə?-deyə Sevilə göz vurdu.
-O...heeç...-qızaran Sevil nə deyəcəyini bilmədi,-aktyordur.
-Hmm,-qaşlarını çatan Bahar müəllimə rəsmi özünə tərəf yaxınlaşdırıb sonra maraqla Sevilə baxdı,hansı aktyordur. Nəsə tanış gəlmir axı.
-Siz tanımazsınız, xarici aktyordur.
-Nə deyirəm, elə olsun.-Bahar müəllimə daha çox onun üstünə getməyib özünü razılaşmış kimi göstərdi. Sonra dükanı gözdən keçirərək-Gəlmişkən, sənə xeyir verim də,-dedi,-rəngli boyalardan, akvareldən nəyin var?
Çöldə isə, dükandan beş-altı addım aralıda, dükana paralel aralıqların birində Ismayıl özünü divara söykəmiş vəziyyətdə dükana sarı baxır və əlindən on beş gün əvvəl Sevilin onu maşınında itirdiyi boyunbağını oynada-oynada öz-özünə danışırdı.
-Mən indi bu sepi neyləyim? Atımmı, sənə qaytarımmı? Uff, Sevil. Nə istəyirsən məndən? Niyə yenə də qabağıma çıxıb ağlımı, fikirlərimi, hislərimi qarışdırırsan? Mən sən xoşbəxt olasan deyə səndən ayrıldım, sən niyə xoşbəxt olmadın? Nə öz həyatını qurdun, nə də mənə imkan verdin. Güclə özümü toplamışdım, güclə səni unutmuşdum, sən niyə belə elədin?
Əmisigilin binalarının qabağına çatan Leyla onların pəncərələrinə boylana-boylana telefonda Ilahə ilə danışırdı. Ilahəyə onu aşağıda gözlədiyini deyib telefonu söndürdü. Onu çantasına qoyub başını qaldıranda qarşıdan ona tərəf gələn Ələddini gördü. Həm sevinmədi, həm də biraz narahat oldu. Çünki Ilahənin danışdıqlarından Ələddinin ondan incidiyini başa düşmüşdü. Lakin bunu biruzə verməməyə çalışaraq saxta da olsa gülümsəməyə başladı.
-Salam,-Ələddin ona çatdı, lakin onun üzündə saxta təbəssüm yox, həqiqi inciklik var idi.
-Salam, necəsən?
-Belə de. Sən necəsən?-Ələddin əlləri belində yuxarı baxa-baxa-Əmingilə gəlmisən?-deyə soruşdu.
-Hə, Iloşu gözləyirəm. Sən də yəqin dostungilə gəlmisən?-deyə Leyla başı ilə bloku göstərdi.
-Hə. Nə isə, hələlik.-Ələddin aralanmaq istəyirdi ki Leyla onu səsləyərək saxladı.
-Ələddin, kitablara görə sağol. Səni