ə düşdü.-Kimdir sənə özünü sırıyan? Iki kəlimə xoş danışdıq, üzünə güldük deyə özünü qaldırıb Comolunqmanın təpəsinə qoyma e! Minnətin olsun ki səni adam yerinə qoyub danışdıq.
-Ilahə, Ilahə, bəsdir, qurtar!-Leyla onun qolundan dartaraq sakitləşdirməyə çalışırdı.
-Maşallah,-Ələddin kinayə ilə dodaqlarını büzərək bir Ilahəyə, bir də Leylaya baxdı,-bayaqdan tanısan necə bir qız olduğunu görərsən deyirdin. Yaxşı ki tanımaq istəməmişəm.
-Ələddinsən, nəsən, çıx get, buradan! Yoxsa bütün bina tökülsə səni mənim əlimdən ala bilməyəcək.-əsəbindən gözləri qızaran Ilahə həmməruzəçilərin də ağlayırdı.
-Ələddin, uzaqlaş buradan və mümkünsə bir də heç vaxt qabağıma çıxma.-ondan fərqli olaraq Leyla özünü daha sakit aparmağa çalışırdı.
Haqlı ikən haqsız vəziyyətə düşən Ələddin isə türkün məsəli "neye uğradığını şaşırmış" halda oradan aralanıb qonşu bloka girdi. Ilahəni hirsi bununla da soyumadı. Bu dəfə üzünü Leylaya tutub ağlaya-ağlaya:
-O vaxt "sinifdən bir oğlan məni istəyirdi, mənsə Kənanı"demişdin. O oğlan Ələddin imiş. Sən bunu məndən gizlətdin, onun səni sevdiyini bilə-bilə məni ona doğru itələdin, məni ələ salmasına, alçaltmasına icazə verdin.
-Ilahə, mən səni xəbərdar eləmişdim, onun qızlarla arası yoxdur, demişdim.
-Ona görə məni onun yanına göndərdin?
-Mən sənə təklif elədim. Uça-uça gedən sən idin.
-Sus, sus! Bu gündən mənim sən adda əmim qızı yoxdur. Ayağın bir də bizim evə dəyməsin!
Ilahə bunu deyib ağlaya-ağlaya bloka girdi. Leyla isə əsəbi və çarəsiz vəziyyətdə həyətdə vurnuxur, hara gedəcəyini, dərdini kimə deyəcəyini bilmirdi.
Asya, Sevinc və Yusif Ayanın yanından qayıdırdılar.
-Canım mənim, bizi görməyinə necə sevindi. Yol yaxın olsaydı hər gün gedib-gələrdik.-Sevinc deyirdi.
-Hmm, amma nəsə kefsiz görünürdü. Gözləri şişmişdi, bizdən əvvəl ağlamışdı deyəsən.-Asya ya söhbətə qoşuldu.
-Ağlayar da,-Sevinc məyus şəkildə köks ötürdü,-zarafat deyil, toyu yaşa döndü. Allah heç kimə göstərməsin.-qulağını çəkən Sevinc bayaqdan danışmayan və tez-tez