ə eləyərək əlini buraxmasını dedi. Yusif isə guya hələ indi fərqinə varırmıştək üzr istəyərək onun əlini buraxdı. Lakin əlinin yalın olması gözündən qaçmadı.
-Əlcəklərin hanı?
-Çantamda.-deyə Sevinc çantasını açmağa başladı.-Bəs səninkilər hanı?
-Yadımdan çıxdı. Evdən də tələm-tələsik çıxdım.-deyə Yusif əllərini cibinə saldı.
Lakin onun gömgöy göyərmiş barmaqları sevincin gözündən qaçmadı. Düşündü ki, sevdiyi üşüyərkən o isti əlcəkdə gəzə bilməz. Ona görə də əlcəkləri çantasından çıxarar-çıxarmaz qəsdlə ikisini də əlindən yerə saldı. Bəxtdən külək əlcəkləri palçığın içinə atdı. Yusif buna görə onu danlasa da Sevinc buna məyus olmadı. Əksinə əllərini cibinə salıb gülümsəməyə başladı. Sanki iliklərinə qədər işləyən soyuq yox, sevgisi idi.Bu hadisələrdən bir həftəyə yaxın vaxt ötdü. Artıq fevral ayının üçüncü on günlüyü başlamışdı. Kiçicik dərdlərini gözlərində böyüdən on bir a sinfinin şagirdlərinin qayğısız günləri isə hələ davam edirdi.
Sevili düşünə-düşünə məktəbə tələsən İsmayılın gözü birdən qabaqda gedən Əliyə sataşdı.
-Əli,-deyə onu səslədi.
Onun səsinə dönüb arxaya baxan Əli:
-Smaylik, sənsən?-deyə gülümsəsə də dilxor olduğu hər halından bəlli idi.
İsmayıl özünü ona yetirib görüşə-görüşə:
-Nə olub, yenə qaş-qabağın yer süpürür? Xalaqızı getməyib hələ?-deyə soruşdu.
-Xalaqızı getməklə deyil ki, anam ki buradadır. Onlar gedəndən sonra daha baş-beynim xarab olub. Ayan belə elədi, Ayan belə dedi, Ayan bunu apardı, bunu gətirdi. İnan qışqırmamaq üçün özümü güclə saxlayıram. Hüseyn də arabir halımı görüb söhbəti dəyişməsə lap dəli olaram.
-Vay, vay, vay. Səninki də lap yağışdan qaçıb, yağmura tutulmaqdır ki. Yaxşı, bəs Yusif neyləyə bildi?
-Səncanı, onun adını çəkmə.-Əli narazı halda əllərini yana açdı.-Onsuz da əlindən yanıqlıyam. Bir həftədir, qorxusundan yanımda hərlənmir.-Əli bir qədər susdu. Sonra yadına nə düşdüsə maraqla İsmayıla baxıb,-Soruşmaq ayıb olmasın, sizə nə olmuşdu dünən? Sevil niyə küsmüşdü?-deyə soruşdu.
-Sevildir də.-deyə İsmayıl