a verəcək cavabları yox idi, ya da veclərinə deyildi. Kərəmdən başqa. İki həftədir ki, qorxularının üstünə gedərək özünü düzəltməyə çalışan Kərəm yenidən dilləndi:
-Müəllimə, çünki öyrəşmişik. Öyrəşəndə də qurtulmaq çətin olur.
-Razıyam, çətin olur, amma olur. Hər şey istəkdən, qarşıya qoyulan məqsəddən asılıdır. Əgər istəsəniz sol sütundakı sözləri sağdakılarla əvəz edə bilərsiniz. Hər şey sizin iradənizdən asılıdır. Amma üzünüzə baxanda görürəm ki, əksəriyyətiniz “eee müəllimə, oturmuşuq da yerimizdə, bizə bu lazımdır? Ağlımız kəsəndən “ruçka, mel, uje”demişik, hamı da belə deyir. Durub bundan sonra təzə söz öyrənəsiyik? Onsuz da öyrəndiklərimizi güclə yadda saxlayırıq.”deyə fikirləşirsiniz. Hətta, indi sizdən soruşsam ki, uşaqlar, bu gün nə günüdür? Cavab da verə bilməyəcəksiniz.
Qaşlar çatıldı, alınlar qaşındı. Təəccülü nəzərlər bir-birinə baxdı.
-Mozambikin müstəqillik günü.-deyə Tariel lağla yerindən dilləndi.
Ona baxıb başını bulayan Xatirə müəllimə yenidən üzünü sinfə tutdu.
-Gördünüz, bilmirsiniz. Bu gün 21 fevral- Beynəlxalq Ana dili günüdür. Mənim bu sözləri lövhəyə yazıb sizdən soruşmaqda məqsədim var idi. Bilmək istəyridim, siz şüurlu şəkildə, yəni, bilə-bilə soldakıları işlədirsiniz, ya həqiqətən də sağdakılardan xəbəriniz yoxdur? Gördüm ki, yox, siz bilə-bilə hələ də alınma sözlərə üstünlük verirsiniz. Uşaqlar dahilərdən biri deyib: “Bir xalqı məhv eləmək istəyirsənsə ilk növbədə onun dilni əlindən al” Dili olmayan bir xalq lal insan bənzəyir. Heç nə danışa bilmir, heç kimə dərdini deyə bilmir, buna görə də varlığı ilə yoxluğu arasında bir fərq olmur. Bu dil bizim əmanətimizdir, əgər biz ona laqeyd yanaşıb belə rusun, farsın, ingilisin, türkün sözlərilə korlasaq, yaxın onillikdəmi, ya yüzillikdəmi, o bu qalıq sözlər arasında əriyib gedəcək. Biz öz dilimizə hörmət qoymadıqca başqa millətlərdən də özümüzə, dilimizə qarşı hörmət gözləməyə haqqımız yoxdur. Sözüm hər birinizədir. “Mən dilimi düzəltməklə, ruçka yerinə qələm deməklə nə olacaq ki?