də məndən alma.
Ələddin sinfə qayıdanda artıq dərs başlamışdı. Günayın dediyi kimi “göyərçinlər”dən aldığı xəbərdən sonra sinfə gələn Mirvari müəllimə həmişəkitək əsəbi-əsəbi uşaqları danlayır, Ülviyyə müəllimə də bir kənarda dayanıb başını bulaya-bulaya sinfə baxırdı. Ələddini görən uşaqlar tənqidi nəzərlərlə onu süzdülər. Lakin Mirvari müəllimə onun problemindən xəbərdar olduğu üçün üstünə düşmədi. Sadəcə:
-Gəl,-deyə sakit və kinayəli tərzdə,-bir ağıllımız sən idin, sənin də zayın çıxır deyəsən.-dedi.
Arxasınca qapını örtən Ələddin bir-bir sinif yoldaşlarına baxıb çəkinə-çəkinə sözə başladı:
-Uşaqlar, hamınızdan üzr istəyirəm. Bilirəm, son bir həftədir ki, hamınızla kobud davranıram. Bu gün lap həddimi aşdım. Leyla, bağışla. Ən çox da səndən üzr istəyirəm. Xahiş eləyirəm, məni başa düşməyə çalışın, üstümə çox gəlməyin. Problemlərim var. Amma söz verirəm, çalışacam bir də sizi incitməyim.
Bayaqdan ona zillənən tənqidi nəzərlər indi maraq və təəccüb ifadə edirdi. Hər kəs onun bu sözlərini öz bildiyi kimi yozur, bəziləri onu başa düşür, bəziləri isə “artistlik eləyir.”deyə düşünürdü. Ələddin maraqla ona baxan müəllimlərinə üzünü tutub:
-İcazə verirsinizsə, mən bu gün arxada tək oturmaq istəyirəm.-dedi.-Kərəmin yerində.
-Keç otur,-deyə Mirvari müəllimə başı ilə razılıq verdi. Sonra Kərəmə baxaraq,-Sən də hələlik qabağa gəl, Leylanın yanına.-dedi.
Tənəffüs idi. Əlləri cibində dəhlizdə gəzinən Kənan nə düşündüsə ara pilləkənə doğru gedərək yuxarı qalxdı. Gözü ilə yuxarı dəhlizi axtardı. Axtardığı burada idi.Ppəncərənin artırmasına söykənib gözlərini yerə dikmiş, ayağı ilə yeri sürtürdü. Bu aralar onu az-az gördüyündən ona görə həm narahat idi, həm də darıxmışdı. Zərifənin yenə də onu acılayacağını bilsə də Kənan ona yaxınlaşdı. Ona paralel söykəndi.
-Salam.-deyə çəkinə-çəkinə ona tərəf baxdı.
-Salam Kənan.
-Necəsən?
-Şükür Allaha, mənəm də. Sən necəsən?
Zərifənin həmişəkindən fərqli mehribanlığı və onu qovmaması Kənanı təəccübləndirmişdi.
-İnanmazsan,