ı büzdü.-Köhnə variantdır. Düzü, bu fikir səhər də mənim ağlıma gəlmişdi, amma sonra fikirləşdim ki, yox mənlik deyil. Birini sevə-sevə başqa birinin ahını ala bilmərəm.
-Ayə, sənə kim deyir ki, kiminsə ahını al? Prosto o qızla belə salam-əleyk quraqcaqsan, aradabir söhbət eləyəcəksən. Ayan da elə biləcək ki, onunla sənin aranda nəsə var. Əgər o da səni sevirsə, reaksiyasını o dəqiqə bildirəcək.
-Bəs sonra? Deyək ki, mən belə elədim, o da o dəqiqə reaksiya verdi. Mən aparıb o məktubu ona verəndə üzümə tüpürüb deməz ki, məni ələ salmısan? Bəs onu sevirdin?
-Hə, desin də. Sənə kim deyirk i, boynuna al? De ki, sevmirdim, tanış idi, söhbət eləyirdim. Məgər qızla-oğlan söhbət eləyirsə, salamlaşırsa, mütləq sevgili olmalıdırlar? Bir də ki, onun belə deməsi sənin xeyrinə. Deməli sənə qarşı nəsə hiss eləyir, sənin hər hərəkətini izləyir ki, qısqanır da.
Yusif danışdıqca Əli çənəsini ova-ova gözlərini qıyıb düşünür, beynində onun dediklərini ölçüb-biçirdi.

Cəbr dərsi idi. Artıq on dəqiqəyə yaxın idi ki, bütün sinif Ələddinin misalı əhll eləyib qurtarmasını gözləyirdi. Şakir müəllimin səbr kasası isə daşmaq üzrə idi. Həmişə lövhəyə çıxmağı ilə misalı həll edib oturmağı bir olan Ələddin bu gün nədənsə heç cür fikrini toplaya bilmirdi. Şakir müəllim və uşaqlar nə qədər yerdən göstəriş verib kömək eləməyə çalışsalarsa da bu ona xeyir eləmir, əksinə fikrinin daha da dağılmasına səbəb olurdu. Ələddin rəqəmlərin içində itib-batmışdı. Onun bu misalın öhdəsindən gələ bilməyəcəyini yəqin edən bəzi uşaqlar isə tez-tez əllərini havada yelləyir, çıxıb misalı həll eləməyə can atırdılar. Həmişəkindən fərqli olaraq Şakir müəllim bu dəfə onların bu istəyini həyata keçirmədi. Biraz əsəbi, biraz da bezgin halda Ələddinə dedi:
-Qoy o təbaşiri yerinə, keç arxaya!
-Nə?-onsuz da gərginlikdən ağlamaq üzrə olan Ələddin təəccüblə ona baxdı.
-Sənə dedim ki, keç arxaya, divarın dibinə.
-Niyə e, müəllim?
-Ayə, keç deyirəm, keç də!
Bir müəllimə, bir də yoldaşlarına baxan Ələddin ayaqlarını