sürüyə-sürüyə arxaya doğru getdi. Divarın dibinə -çatanda müəllim lövhəni ona göstərib soruşdu:
-Oradan nə görürsən?
-Müəllim, çox qarışıqdır. Demək olar ki, heç nə.-Ələddin gözlərini qıyaraq lövhəyə baxırdı.
-Əgər yaxşı görmürsənsə, biraz qabağa gələ bilərsən.
Bir iki addım qabağa gələn Ələddin diqqətlə lövhəyə baxmağa davam elədi.
-Hə, indi misala başdan-ayağa bax, gör səhvin haradadır?
İsmayıl pıçıldayaraq ona kömək eləmək isəyirdi ki Şakir müəllim onu görüb:
-İsmayıl,-deyə göz ağartdı,-buradakı beşlərin yanına iki yaraşmayacaq ha.-deyə jurnalı işarə elədi.-Özü də imtahan qabağı.
İsmayıl susdu. Bir xeyli yazı taxtasını gözdən keirən Ələddin nəhayət sevincək irəli gəlməyə başladı.
-Müəllim, tapdım!-deyib cəld təbaşiri əlinə alıb səhv etdiyi yerdən silərək yenidən yazmağa başladı.
-Afərin, keç otur.-deyə Şakir müəllim razılıqla başını yellədi. Kitaba göz gəzdirərək,-Bu misalın c variantına İsmayıl gəlsin. Görürəm, yaman həvəslidir.
İsmayıl həvəslə yerindən qalxıb lövhəyə doğru gəlməyə başladı. O yazı lövhəsini silməyə məşğulkən Yusif:
-Müəllim, indi niyə belə elədiniz ki? Lövhə lövhədir də. Ha yaxından, ha uzaqdan, nə fərqi var?-deyə soruşdu.
-Çox fərqi var, Yusif. Ələddin misalın içində idi, ona görə də səhvini görmürdü. Heç bizim də köməyimiz ona kar eləmirdi. Ona görə də mən onu lap arxaya göndərdim ki, səhvinə bir də uzaqdan, başqalarının gözü ilə baxsın. Bu təkcə misala aid deyil ki. Həyatda da belədir. İnsan harada səhv elədiyini özü həmin işin içində olduğu üçün görə bilmir. Belə olanda mütləq o işdən uzaqlaşıb öz səhvinə uzaqdan, başqalarının göz ilə baxmağı bacarmalıdır. Bunun üçün də lövhədən divarın dibinə gedəcək qədər vaxt və oradan bura baxacaq qədər məsafə lazımdır.
Bir çoxları bunun mahiyyətini başa düşməsələr də Ələddin Şakir müəllimin nə demək istədiyini çox yaxşı başa düşürdü.Onun da indi öz səhvini görəcək qədər vaxt və məsafəyə-uzaqlaşmağa ehtiyacı var idi.
Həmişəki kimi sinifdə heç kimə qaynayıb-qarışmayan əkizlər yenə də