ə baş-başa verib dərdləşirdilər.
-Yuxuda görürəm ki, belə kimi bir sinifdəyəm, guya imtahan verirəm. Bayırdan da səslər gəlir. Qulaq verib görürəm ki, papa ilə mama dalaşır. Mən də başlayıram ağlamağa.-deyə Günay bacısına yuxusunu danışırdı.
-Hə, mən də sənin ağlamaq səsinə oyandım. Heç mən də düz-əməlli yuxular görmürəm.
-Bilmirəm, evdəkiləri fikirlıəşim, ya imtahanı?
-Elə mən də.-deyə Nuray ah çəkərək başını yellədi.
-Sən şükürlüsən ki, ən azından imtahana Qəmərlə düşməmisən. İndi kömək eləməsəm, birinin üstünə beşini də qoyub ilboyu danışacaq.
-Hə.-desə də sanki Nurayın fikri başqa yerə getmişdi.
-Sən mənə qulaq asmırsan?-deyə bacısı onun qolunu dümsüklədi.-Hara baxırsan?
Nuray bacısına Ələddini işarə elədi. o, əlini çənəsinə dirəyib kitab oxuyurmuş kimi görünsə də gözü çöldəki pəncərənin qabağında söhbət eləyən, arabir də gülüşən Leyla ilə Kənanda idi. Hələ bir həftə əvvəl onu unutmağa, bir dərs əvvəl də uzaqlaşıb özünə kənardan baxmağa qərar verən Ələddin heç cür iradəsini toplaya, görməzdən gələ bilmirdi. Nuray bacısına tərəf əyilib:
-Narahat olma,-dedi,-şəxsi həyatı ilə imtahan arasında qalan təkcə biz deyilik.
-Ələddinin də şəxsi həyatı olarmış.-Günay da bacısına tərəf əyildi.-Yazıq uşaq.
-Maraqlıdır e bu hansı ara özünə gəlib Leylanı gördü? Necə oldu, heç ağlım kəsmir.
-Necə olacaq? Kitab-dəftərlərin içində itib-batmağa başlayanda, bir də suda nəfəssiz qalan adamlar kimi tez başını havaya çıxarıb, görüb nə, bıııy Leyla? Mauqli ilk Ceyni görən kimi bu da Leylanı görüb də. Yəni ilk gördüyü Qəmər ya da Günel olsaydı, ona da vurulacaqdı.
Onun bu sözünə ikisi də gülüşdü. Lakin qəfil arxaya dönən Ələddin istehza ilə onları süzüb:
-Qızlar,-dedi,-deyəsən siz də gözünüzü açanda ilk Qəmərlə Güneli görmüsünüz. Getdikcə onlara oxşamağa başlayırsınız.-sonra ayağa qalxaraq sinifdən çıxdı.
Əkizlər isə həm pərt, həm də təəccüblə bir-birilərinə baxırdılar.
Yusif Əlinin dərdinə çarə tapsa da indi də Ayanı qısqandırmaq üçün qız tapa bilmirdi. Bu qız həm