a Əli onunla belə mehriban söhbət eləmirdi. Yoxsa o da Yusifin tayıdır. Hə də atı-atın yanına bağlayanda həmrəng olmasa da, həmxasiyyət olar.”
Əli isə elədiyinin səhv olduğunun fərqində idi. Amma nə etsin ki, başqa çarəsi yox idi. “Ayandan rədd cavabı alıb onu həmişəlik itirməkdənsə yavaş-yavaş onun reaksiyasını, həm də özü belə bilmədən, öyrənmək daha yaxşıdır.”deyə düşünürdü.Baharın müjdəçisi olan çərşənbələrdən ilki-su çərşənbəsi idi. Həftələrdir davam edən qarlı-yağışlı günlərdən sonra havalar yavaş-yavaş isinməyə, mülayimləşməyə başlamışdı. Bu mülayimləşmə insanların da əhvalına xoş təsir bağışlayır, hamı həvəslə Novruza hazırlıq görürdü.
Çərşənbə axşamlarının ilk dərsi-İngilis dili dərsi idi. Kəmalə müəllimə gəlmədiyindən onun yarımqrupu dgər yarımqrupla birgə dərs keçməli olmuşdu. Dərsin başlanmasına hələ dəqiqələr var idi. Dəhlizdə pəncərəyə yaxın dayanan Mehdi ilə Yusif nəyisə müzakirə eləyir, arabir bir-birilərinin fikirlərilə razılaşmayıb səslərini qaldırırdılar. Uzaqdan onları belə görən İsmayıl yaxınlşaşa-yaxınlaşa:
-Nə olub, səhər-səhər səsiniz bütün məktəbi basıb? Oqtay müəllim demiş, nəyi bölüşə bilmirsiniz?-deyə soruşdu.
-Ayə, nə olacaq? Bu ağıllı deyir ki, bu il ən böyük tonqalı bizim məhəllə qalayacaq.-Yusifi göstərən Mehdi kinayə ilə güldü.-Mən də deyirəm ki, sizin məhlə üç ildir, eyni nağılı danışır.
-Nə tonqal?-İsmayıl qaşlarını çatıb onlara baxdı.
-İnkvizisiya tonqalı. Nə tonqalı olacaq, çərşənbə tonqalı.-Yusif istehza ilə əlini havada yellədi.-Sən bilməzsən, biz hər il məhlələrarası yarış keçiririk, mərcə giririk ki, ən gur tonqal hansı məhlənin olacaq.
-Çərşənbə?-deyə İsmayıl yenə də qaşlarını çatdı.-Çərşənbələr başlayıb uje?
-Ohoo, sən hələ qış yuxusundasan ki.-deyə Mehdi əllərini bir-birinə vurub güldü.
-Nə bilim e, günlərdən xəbərim var ki? Yaxşı, bəs mərci udan məhlə neyləyir ki? Nə verilir həmin məhləyə?
Mehdi ilə Yusif duruxub bir-birilərinə baxdılar. Onları belə görən İsmayıl ağzını büzərək:
-Heç nə?-deyə onlara