məyus halda yerinə qayıtdı. Yusif öz-özünə gülümsəyə-gülümsəyə gözlərini partaya dikmiş, Asya ilə Sevinc isə heç nə anlamadan onlara baxırdılar.
Əlləri qoynunda pəncərədən çölə boylanan Züleyxa yaman fikirli idi. Əmisi yenə də zəng eləyib atasını yola gətirmək üçün min dil tökür, min şərt kəsirdi. Buna görə də evdə hər gün söz-söhbət düşürdü. Anasına səs çıxara bilməyən qardaşı Əhməd də xəlvətə düşən kimi Züleyxanın üstünə düşür, oxumaqdan əl çəkməsi üçün onu qorxudurdu. Züleyxanın özünü xoşbəxt və rahat hiss eləyəcəyi yeganə yer məktəb idi ki, burada da Yusifin istehzalı baxışları, iynəli atmacaları onu canından bezdirirdi. Amma o “canından”bezməmişdi. Dönüb birlikdə misal həll eləyən Sevillə İsmayıla baxdı.
-Ehh bacı, heç özün də bilmirsən ki, necə xoşbəxtsən. Yanında səni sevən, səni düşünən biri var. O heç vaxt səni tək qoymayacaq. Bəlkə elə arzuladığın rəssamlıq təhsilini də aldın. Mənim isə nə oxumaq şansımvar, nə də sevilmək. Yusif və Züleyxa,-deyə öz-özünə qəmli-qəmli gülümsədi,-taleyimiz də adlarımıza çəkib.
Zəng vuruldu. Sinfə girən Xatirə müəllimə uşaqlarla salamlaşdı. Bu an gözü dəftərdəkiləri Sevilə bərk-bərk başa salan İsmayıla sataşdı. O ayaq üstdə olsa da fikrini əlini dəftərdən, gözünü isə Sevildən ayırmırdı.
-Keçin yerinizə. Dərs başladı.
Xatirə müəllimə bu müraciəti sinfə ünvanlamış kimi etsə də əslində İsmayıla eşitdirmək istəyirdi. Sevilin də göz-qaşı ilə nəhayət sözün ona ünvanlandığını görən İsmayıl ondan aralanıb yerinə doğru getdi.
Növbəti tənəffüs. Mehdigil Ayanın yaxınlaşdığını görüb Əlidən aralandılar. Mehdi Yusifə çölə çıxmağı təklif eləs də Yusifin diqqətini arxa pəncərənin artırmasına söykənib məyus halda barmaqları ilə oynayan Sevincə sataşdı. Mehdiyə işarə eləyərək gəlmək istəmədiyini deyib Sevincə yaxınlaşdı. Onun belə məyus simasına ürəyi ağrısa da özünü şən tutmağa çalışaraq zarafatla:
-Dost, nə olub, yoxsa Bakı-Moskva reysi avariya düşüb? Halva yeyəcəyik?-deyə soruşdu.
-Sən hələ çox gözləyərsən.-deyə Sevinc göz