z süzdürdü.
-Yaxşı, zarafat elədim. De görüm nə olub? Xətrinə dəyən var, gedim üzr istəyim?
-Yusif, çəkil başımdan. Onsuz da əsəblərim gərilib.
-Bəs mən burada nə üçünəm, dost?-azca ona tərəf əyilib əli ilə aşağı doğru əyilmiş başını yuxarı qaldırdı.-Heyy, kim dəyib xətrinə?-deyə gözünün içinə baxdı.
- Heç kim. Qorxuram ki, imtahandan keçməyim.
-Sən? Qorxursan ki, imtahandan keçməyəsən?-Yusif geri çəkilib heyrətlə əllərini yana açdı.-Daha sən də bunu deyəndən sonra mən neyləyim? Özümü tullayım buradan?-deyə pəncərəni göstərdi.
-Sən niyə özünü tullayırsan?
-Sənin kimi məsuliyyətli və çalışqan bir qız bunu deyəndən sonra onda mənim kimi avaralar neyləsin?
-Yox e dost, elə deyil. Bax, doqquz dənə fəndən imtahandır. Mən də cəmi beşindən hazırlığa gedirəm. Qalanlarından isə demək olar ki, xəbərim yoxdur. Var e, elə də dərin deyil. Qorxuram ki, onlardan iki alım, atestat ala bilməyim. Bir də ki, məndən başqa hamınız imtahana cüt düşmüsünüz. Ən azından bir-birinizə kömək eləyə biləcəksiniz. Rəhimdən nə vaxt mənə xeyir gəlib ki? Onun bu il dərsə gəlməməyi ucbatından mən siyahıda tək qalmalı oldum. O da gəlsəydi, mən heç olmasa İsmayılla bir yerdə düşəcəkdim də. Amma indi...-Sevinc özünü saxlaya bilməyib üzünü pəncərəyə tutaraq ağlamağa başladı.
-A, dost, olmadı ki. Nə bilirsən, bəlkə yanında oturacaq uşaq elə biri olacaq ki, o da sənə kömək eləyə biləcək? Mən guya kiminlə düşmüşəm? Çənə Günellə. Onda mən də ağlayım?
Yusif nə desə də dostunu ovuda bilmədi. Sevincin ağladığını görən rəfiqələri ona yaxınlaşıb nə olduğunu xəbər aldılar. Sonra isə bufetə apardılar. Nə olduğunu başa düşməyən Əligil də Yusifin üstünə düşdülər.
-Yusif, nə olub? Dalaşmısınız yenə də?-deyə Əli əlləri belində ona baxırdı.
-Bu Yusifdir, yenə nə şit zarafat eləyibsə, Sevincin xətrinə dəyib.-Mehdi oğlanlara onu göstərib ağzını büzdü.
-Dilini dinc saxlaya bilmirsən ə?-deyə İsmayıl da onun üstünə düşdü.
-Ayə, nə olub? Bilib-bilmədən nə düşmüsünüz üstümə? Mən niyə onun xətrinə dəyim