, amma indi necə olduğumi bilmirəm. Nə əcəb məni qovmursan?
-Qovmuram?-Zərifə maraqlı üz ifadəsi ilə ona baxıb gülümsədi-Qovsam gedəcəksən?
-Yox.-deyə Kənan da gülümsədi.
-Sən nə qədər yaxşı insansan, nə qədər anlayışlısan, bilirsən bunu? Başına o qədər problemlər açıram, mənə görə o qədər təhlükələrə düşürsən, amma sən yenə də şikayət eləmirsən.
-Niyə şikayət eləməliyəm ki?
-Kaş sənin kimi qardaşım olaydı. Ətrafımda olan insanlar-atam, əmilərim, qardaşlarım,hamısı o qədər -murdar və pis insanlardır ki, mən onlara görə bütün oğlanlara, bütün kişilərə nifrət eləyirdim. Hamısından hər cür pisliyi gözləyirdim. Səni tanıyana qədər.
Bayaqdan gözlərini yerə dikmiş Kənan bu sözdən sonra gözlərini qaldırıb onun üzünə baxdı.
-Sən mənə hələ də yaxşı insanların qaldığını göstərdin, insanlara inanmağı öyrətdin. Hər dəfə mənə görə başını dərdə salanda sənə hirslənsəm də, digər tərəfdən də sevinirdim ki, məni də qoruyan var. Kaş qardaşlarım da sənni kimi olaydı. Təsəvvür eləyirəm, sənin bacın necə xoşbəxtdir.
-Mənim bacım yoxdur.-deyə Kənan köks ötürdü.
-Hə də,-deyə Zərifə öz-özünə gülümsündü,-bütün oğlanların bacısı olmur ki.
-Yox, mənim bacım var idi, amma öldü.
-Ayy, Kənan, bağışla, bilmədim.-Zərifə məyus və peşman halda ona baxdı.
-Niyə üzr istəyirsən ki? Sən haradan biləsən?-dolmuş gözlərini yerə dikən Kənan titrəyən səslə,-Bilirsən adı nə idi?-deyə dilləndi.
-Nə idi?
-Zərifə.-Kənan bu dəfə gözlərini qaldırıb onu üzünə baxdı.
Eşitdiklərindən bərk təsirlənən və təəccüblənən Zərifə:
-İnana bilmirəm,-deyə başını buladı,-Zərifə? Belə də təsadüf olar? Mən sənin kimi qardaş arzulayıram, sən də itirdiyin bacını məndə axtarırsan.
-Yox, mən onu heç kimdə axtarmıram. Onun yeri dolmaz. Amma...sənin yerin də başqadır.
Zərifə tez gözlərini ona zillənmiş gözlərdən çəkib narahat şəkildə yerində vurnuxdu.
-Yaxşı...zəng vurulacaq ind-, mən gedim. Hələlik.
-Get, hələlik.
Zərifə tez-tələsik oradan aralanıb siniflərinə doğru getməyə başladı. Kənan Zərifənin onu səhv başa