a çağırdı.
Bu səhnə Xatirə müəlliməyə ötən günlərdən birini xatırlatdı. Eyni sinif, eyni arxa parta, amma fərqli illər və fərqli insanlar.
“On birinci sinfin ortaları idi. Xatirə sinif yoldaşı Aydına kömək eləmək üçün arxa partaya-onun yanına keçmişdi. Lakin bu dəfə misal ona da çətin gəlmişdi. Nə qədər eləsə də misalı həll eləyə bilməmişdi. Başını qaldırıb sinfə boylandı. Bu an düz qarşısında, onlardan bir parta qabaqda, Ülvinin sinfin ən “ağıllı” qızı ilə söhbətləşdiyini gördü. Fikirləşdi ki, ondan kömək istəsin. Nə də olsa Ülvi həmişə az biliyini çox bilib özü ilə qürrələnməyi sevirdi.
-Ülvi,-deyə yüngülcə əlini onun çiyninə toxundurdu,-bir dənə bu misala baxardın da.
-Nədir?-deyə Ülvi naazla arxa döndü.
-Bu misala bax da.-deyə Xatirə əlini misalın üstünə qoydu.-Nə qədər eləyirəm, cavabı alınmır e.
Bir misala, bir də Xatirəyə baxan Ülvi üzünü turşudaraq:
-Axotum yoxdur,-dedi və qabağa dönərək şirin söhbətinə davam elədi.
Xatirə bərk pərt olsa da biruzə verməməyə çalışdı. Aydına üzrxahlıq eləyib yanından durdu. Öz yerinə keçib kitabını açdı. Bayaqdan onları izləyən Dürdanə Ülviyə yaxınlaşdı. Ayaq üstdə onun yanında durub başını azca ona sarı əyərək dodağının altında:
-Sən niyə belə eləyirsən, Ülvi? Niyə onu yola verirmiş kimi eləyirsən?-dedi.
Amma bilmədi ki, Xarirə bunları eşidə bilər. Lakin Xatirə eşitdiklərinin mənasını anlaya bilmirdi. Beynində dolanan suallara isə illər sonra, bu iki ən əziz bildiyi insanların xəyanətindən sonra cavab tapdı.
Nəzərdə tutduqları kimi dərsdən çıxan Əli ilə Ayan akt zalına tərəf gedirdilər. Ətraflarında zəng səsləri ilə bərabər o tərəf-bu tərfə qaçışan uşaqların səsi-qaynayan bir məktəb olsa da onlar üçün sadəcə səssizlik var idi. Hər ikisinin ürəyində yanındakına deyiləsi o qədər söz var idi ki...Amma onları maqnit kimi bir-birinə doğru çəkən qüvvə indi dillərini də lal etmişdi. Zala qalxan pilləkənə çatırdıalr ki, bufetdən çıxan bir oğlan Əlini görüb çağırmağa başladı. Əli könülsüz şəkildə arxaya dönüb səs gələn