ə Aygün müəllimənin səsi eşidildi. O aşağıda dayanıb başını bulaya-bulaya ona baxırdı.-Gec gəlməyin bir yana, hələ bir gələn kimi aləmi də bir-birinə qatırsan. Düş gəl aşağı, məşqinizi eləyin.
-Bağışlayın müəllimə,-deyə Əli səhnədən yerə tullandı,-gəldim.-sonra Sevincə baxıb.-Vərəqlər səndədir?-deyə soruşdu.
Sevinc hə, deyə başını yellədi. Onlar bir kənara çəkilib vərəqdə yazılanları ardıcıllıqla oxuyur və bir-birilərinin səhvlərini düzəldirdilər. Zal isə şeir təkrarlayan, tarını astaca kökləyən, mahnısını zümzümə eləyən, səhnədə tamaşınnın məşqini eləyən şagirdlərin səsi ilə dolub daşırdı. Əli və Ayan-bir-birilərindən xəbərsiz gözucu bir-biriləri tərəfə baxır və bir-birilərindən xəbərsiz qısqanclıq keçirirdilər.Axşam düşmüş, hava qaralmağa başlamışdı. Şəhərin müxtəlif küçə və məhəllələrində uşaq və gənclər bir yerə toplaşaraq tonqalları alışdırmağa başlamışdılar. Evlərdə də hər kəs öz imkanına görə süfrə açmış, plov dəmləmişdi. Xavər xala mətbəxin pəncərəsindən aşağı boylana-boylana qızına deyirdi:
-A bala, bu nə boyda tonqaldır belə? Az qala, ikinci mərtəbəyə çatır. Sən təsəvvür elə, bu alovlanmağa başlayanda bunun tüstüsü hara qalxacaq? Hələ Allah eləməsin, bir qıcılğım düşdü, bütün bina yanacaq.
Masa arxasında oturub şabalıdları qabığından ayıran Sevinc başını işdən ayırdaman:
-Hamısı Yusifin işləridir,dedi,-sinifdə oğlanlarla mərcə giriblər ki, bu il ən böyük tonqalı hansı məhəllə qalayacaq.
-Birazdan Nuridə səsini başına atanda Yusif görəcək ən böyük tonqalı.-deyə Xavər xala yuxarı boylandı.
-Niyə?
-Niyə olacaq, paltarları ipdədir. Hələ tonqal alovlanmağa başlasın, Nuridə çıxıb atasını balasına, balasını atasına qatıb bütün məhləni başına yığacaq.
Onun bu sözünə ikisi də güldü. Qonşu qonşunun hər halına bələd olarmış. Onun bu sözündən heç iki-üç dəqiqə keçmədi ki, tonqala od vuruldu və tonqal çatır-çatır yanmağa, qığılcımları ətrafa səpələnməyə başladı. Tonqalın xəbərini alan Nuridə xala eyvana çıxıb necə deyərlər, səsini başına atdı:
-A bala, ay