Toğrul, bu nədir? Bu boyda tonqal olar? Görmürsünüz, iplərdə paltarlar var? Allah eləməsin, birinə bir qığılcım düşdü, başladı yanmağa, sonra da bina yandı, cavab verə biləcəksiniz?
-Nuridə xala, vallah bizlik deyil. Biz tonqalı balaca qurmuşduq, Yusif gəlib dedi ki, belə tonqal olmaz. Hamısı onun işləridir.
-Bəs özü hanı? Yusif, a bala, haradasan?-deyə Nuridə xala aşağıda oğlunu axtarmağa başladı.
-O getdi e xala.
-Hara getdi?
-Bilmirəm, zəng gəldi, getdi.
-Vallah bu gədə məni çərlədcək. Bir gün Nuridəni infakt eləməsə dincələn deyil. Atasından nə yarıdım ki, balasında da nə yarıyacam? Vay buna gələnin halına!-deyə-deyə Nuridə xala ipdəki paltarları yığmağa başladı.
Mehdi divarlardan birinə söykənərək qorxaq nəzərlərlə ətrafa baxır, sanki kimdənsə gizlənirdi. Bu vaxt ona yaxınlaşan Kərəm onun bu halını görüb maraqla:
-Mixaylo, sən burada neyləyirsən?-deyə soruşdu.
-Neyləyəcəm, nemes zabitlərindən gizlənirəm.-başıyla sol tərəfi göstərərək,-Görmürsən, papaq atmışam?-dedi.
-Uşaqsan ə?-Kərəm gülməyə başladı.-Sənin papaq atan vaxtındır?
Bu vaxt Mehdinin papaq atdığı evin qapısı açıldı. Mehdi özünü bərk-bərk divara sıxdı. Qonşu qadın Kərəmi görüb danlamağa başladı.
-A bala, bir qapıya neçə dəfə papaq atarlar? Birinci çərşənbədir, hələ heç kəs heç nə bişirməyib. Yığışdırın papaqlarını buradan!
Kərəm nə deyəcəyini bilmədi. Qadın içəri girib möhkəmcə qapını örtdü. Mehdi onu belə görüb:
-Sənin indi papaq atan vaxtındır? Uşaq zadsan?-gülməyə başladı:
-He, he, he, çox gülməlidir.-deyə Kərəm ona baxaraq üzünü turşutdu.-Belə cəsarətli idin, durardın da qabağa. Qorxudan divarın razmerini almışdın.
-Yaxşı ə, qorxub zad eləmirdim.-Mehdi gedib papağını götürdü.-Sən özündən danış e, səhər sinənə döyürdün. Hanı ən böyük tonqal?
-Gedirəm qalamağa. Yarım saata Xırdalanın hər yerindən görünəcək.
-Pah, özündən belə əminsən, yəni?
-Nə bilmişdin? Nə isə, yubatma məni, uşaqlar gözləyir, hələlik.
-Davay, hələlik.
Onlar sağollaşıb əks istiqamətlərdə getməyə