yuyası, yalım saat güzgüdə özünə bəzək veləsi, çıxası...biz yeyib də yığışdılalıq.-dedi.
Belə də oldu. Lakin Xəyal müəllimin ehtimallarının üstünə biri də əlavə olundu. Rafiq mətbəxdən çıxar-çıxmaz əl telefonuna zəng gəldi. Əsmər idi.
-İndi qayıdıram.-deyə otağına girdi.
-De göldün,-deyə mətbəxin pəncərəsinə söykənən Xəyal müəllim anasına baxdı,-bu həmişə hazıla nəzidi.-dedi.
Lakin Rafiqin otağa girməsi ilə çıxması arasında yarım dəqiqə belə olmadı. Gülə-gülə otağa girən Rafiq güllə kimi otaqdan çıxaraq təlaşla qapıya tərəf getdi:
-Yanır e, yanır! Vallah yanır! Ay Allah, mən başıma haranın daşını salım?!
Onun bu səsinə anası ilə qardaşı cəld ayaqlanaraq qapıya doğru gəldilər:
-Nə yanır, a bala?
-Mağazam yanır, ana! Zəhmətim yanır!
-Vaaayyy!-deyə Sənubər xala əllərini dizinə çırparaq divara yapışıq vəziyyətdə yerə oturdu.
-Nəə? Kk...kkim dedi onu?-təlaşdan Xəyal müəllimin dili topuq çalırdı.
-Əsmər, Əsmərin qardaşı indi oradadır.
Heç beş dəqiqə keşmədi ki, şəhərin hər yerindən görünə biləcək hündürlükdə bir alov qalxdı. Yaxınlıqdakı insanlar əl altdakı vasitələrlə alovu söndürməyə çalşsalar da, küləyin də olması, bunu mümkünsüz edirdi. Yanğınsöndürən maşınının sirenası eşidildi və az sonra da özləri də göründü. Yanğınsöndürmə işçiləri cəld maşından düşərək boruları maşından çıxardılar və alovu söndüməyə başladılar. Onların ardınca yaxınlıqda bir taksi dayandı. Tez-tələsik taksidən düşən Rafiq dükanını alovlar içində gğrüb özünə əl qatdı. Əsmərn qardaşı Səfər də orada idi və ətrafdakı insanlarla birlikdə alova yaxın getməsin deyə Rafiqi qoludan tutub aralamağa, sakitləşdirməyə çalışırdı. Başı taksinin pulunu verməyə qarışan Xəyal müəllim sürücünü yola saldıqdan sonra alovu gördü və gözləri alov böyüklüyündə böyüdü, az qaldı ki, dili tutulsun. Çox keçmədi ki, təcili yardım və polis maşınları da gəldi.
Artıq sönməkdə olan tonqala baxan Mehdi Əliyə qürrələnib deyirdi:
-Bax Əlişka, tonqal belə olar e, görürdün, necə yanırdı? Hə, arzu tut görək,