, tullanırıq.
-Arzu?-deyə Əli kinayə ilə gülümsədi,-Mən arzumu çoxdan tutmuşam.
-Onda tullan.
-Yaxşı.-deyib Əli tonqaldan beş-altı addım geri getdi, qaçaraq irəli gəlmək istəyirdi ki, telefonuna zəng gəldiyindən dayandı.- Yusifdir,-deyə telefona baxıb dedi.
-Ona de, mərci uduzdu.-Mehdi özündən əmin şəkildə dilləndi.
-Hə, Yusif?- Əli telefonu qulağına qoydu. Nə danışdı, nə danışmadısa telefonu söndürüb təlaşla Mehidyə baxdı.-Xəyal müəllimgilin kitab-dəftər mağazası yanır.
-Niyə, o da mərcə qoşulub?-deyə Mehdi ilk əvvəl bunu zarafat kimi qarşıladı.
-Axmaq-axmaq danışma! Nə mərc?
-Tonqal mərci. O da tonqal yerinə mağazasını qalayıb. Neyləsin daha, kasıbın olanından.
Ayə, sən başqa şey bilmirsən? Mən zarafat eləmirəm e.
-Ay da, doğrudan da pis xəbərdir. Amma zarafat bir yana, bu Xəyal Kərəmdən daha fərasətli çıxdı. Kərəm demişdi ki, şəhərdə ən böyük tonqalı mən qalayacam, amma Xəyal cəld tərpəndi. Halaldır, vallah!
-Kərəm demişdi?-Əlini özündən ixtiyarsız bir şübhə bürüdü.
-Hə, bayaq məhlədə qarşılaşdıq. Dedim nə oldu tonqal? Dedi ki, gözlə, yarım saata gö...-Mehdi susub təəccüblə Əliyə baxdı-yyy...yoxsa, bu onun işidir?
-Gic-gic danışma, ə!-deyə Əli özünü o yerlərə qoymadı.-Gəl, gedək görək nə olub.
Hadisədən yarım saatdan çox vaxt keçmişdi. İlkin şahid ifadələri və hadisə yerinin incələnməsi nəticəsində yanğının qəsdən törədildiyi ehtimalı ortaya çıxdı. Rafiq və qardaşı zərərçəkən qismində polis bölməsinə dəvət olundular. Rafiq burada da özünə gələ bilmir, bunu eləyən əlinə keçərsə dərisini boğazından çıxaracağını deyirdi. Xəyal müəllim isə onu sakitləşdirməyə çalışıraq buranın polis bölməsi olduğunu xatırladırdı. Təbiətən sakit adam olan Xəyal müəllim bu hadisənin gərginliyini də içində yaşayırdı. Lakin gərginliklə bərabər onun içində şübhələr də var idi. O da bu şübhələri boğmağa, yersiz olduğunu düüşnməyə çalıırdı. Ya da buna məcbur idi.
Xalasının xahişi ilə Xatirə müəllimə bu gün çərşənbəni onlarda qeyd edəcəkdi. Süfrə açılmış, soyuq və isti