ə bəhanə, nə meydan?
Bu vaxt aşağıdan qalxan Rafiq qardaşının qabağında əli qandallı oğlanı görcək onu üstünə düşdü:
-Mənim mağazamı yandıran sənsən? Səni...
Polislər və Xəyal müəllim güclə Rafiqi Kərəmdən aralaya bildilər. Polislər dinidirilmə üçün Kərəmi apardılar. Dəli kimi ora-bura vurnuxan Rafiq isə qardaşına baxıb:
-Sən bunu tanıyırsan?-deyə dindirilmə otağına aparılan Kərəmi işarə eləyib hirsli-hirsli soruşdu.-Kimdir bu?
-Şagidimdi. Amma mağazanı o yandımayıb.-məyus şəkildə Kərəmin arxasınca baxan Xəyal müəllim başını buladı.
-Necə yəni o yandırmayıb? Xəyal, sən onun tərəfini tutursan?-onun bu sözü qardaşını daha da qıcıqlandırdı.
-Tələfini tutmulam, amma bililəm ki, bu işdə nəsə iş val! Sən də özünü ələ al, canına yazığın gəlsin.
Elə bu vaxt Kərəmin sinif yoldaşları qaça-qaça pilləkənləri qalxıb onlara yaxınlaşdılar. Əli tənginəfəs şəkildə:
-Müəllim,... Kərəmi niyə tutublar?-əlini ilə divara söykənib soruşdu.
-Müəllim, onu siz satmısınız?-deyə Mehdi də ona qoşuldu.
-Uşaqla, siz bulada neyləyisiniz?
-Kərəmin tutulub aparıldığını gördük. Onu tək qoymayaq deyə arxasınca gəldik.
-Yaxşı eləmisiniz, amma indi siz ona kömək eləyə bilməzsiniz. Gedin evinizə.
-Biz eləyə bilmərik, amma bəlkə siz eləyə bilrəsiniz, müəllim.-deyə Yusif ona baxdı.-Şikayətinizi geri götürə bilərsiniz.
-Biz onu şikayət eləməmişik,-Rafiq də söhbətə qoşuldu, barmağını silkələrək,-amma əgər onun əli varsa, onun cəzasını mən özüm verəcəm, bilmiş olun!-dedi.
-Bəsdi!-Xəyal müəllim tərs-tərs baxdı.-O uşağın bu işdə əli yoxdu.
Kərəm dindirilmə otağında müfəttişlə üz-üzə oturmuşdu. Müfəttiş barmaqlarını bir-birinə keçirib sakit şəkildə:
-Danış görüm, camaatın mağazasını niyə yandırmısan?-deyə soruşdu.
-Mən heç nə yandırmamışam!-dişlərini bir-birinə sıxan Kərəm onun gözlərinin içinə dik baxıb dedi.
-Doğrudan? Səncanı bağışla, onda səni bura qədər boş yerə yormuşuq.-əlini möhkəmcə masaya vuran müfəttiş,-Məni ələ salmısan?-deyə qışqırdı.-Bütün dəlillər sənin əleyhinədir.
-Mən heç