düşməsindən qorxarkən bilmirdi ki, elə Zərifə üçün də onun yeri başqadır. Daha burada dayanmağın mənasız olduğunu başa düşüb ayaqlanmağa, pilləkənə doğru getməyə başladı. İkinci mərtəbəyə düşüb siniflərinə yaxınlaşdı. Sinfin qapısında onu qarşılayan Mehdi maraqla ona baxıb:
-Haralarda idin, ay Məcnun?-deyə soruşdu.
-Məcnun harada olur?-deyə Kənan ona göz vurdu.
-Səhrada.
-Yoox,-deyə Kənan onun bu sözünə ürəkdən gülümsəyib,-bu dəfə Leylisinin yanında.-dedi.
-Pah atonnan,-deyə Mehdi əlini-əlinə vurdu,-sən nə rahat adamsan ə? Camaat sənə görə səfərbərlik elan eləyir, hər axşam qar-yağış deməyib xalqın qızlarını evə ötürür, sən Leylinin yanında. Hələ də Zərifə?
-Ehh Mixaylo, sən haradan bilirsən ki, mən rahatam? Ağlım sizdədir, ürəyim onda.
-Doğrudan da tay-tayını taparmış. Sənin kimi ağlı gedib-gələnin biri də içəridədir.
-Kim, Əli?
-Nç, onun vabşe yerindən ağlı yoxdur. Çırağı deyirəm, onu da özünə oxşatmısan. Allah bilir, onun qabağını hansı qızın qardaşları kəsibsə, əsəbini bizdən çıxır.
-Doğrudan e, ona nə olub heç mən də başa düşmürəm.
-Nə isə, keçək içəri, görək smaylikgil nəsə öyrənə biliblər?-deyib Mehdi sinfə girdi, Kənan da onun arxasınca.
Dərs boyu Ayandan uzaq gəzməyə çalışan, Kərəmə isə qanlı-qanlı baxan Əli nə edəcəyini bilmirdi. Ayanın narahatlıq dolu baxışlarını üzərində hiss eləsə də daha həyəcanlanmır, gözlərini qaldırıb ona baxmırdı. Çünki Ayanın ona yox, Kərəmə sarı baxdığını bilirdi. Ona görə də özünü stula söykəyərək Ayanın Kərəmi daha yaxşı görə bilməyini təmin eləyirdi.
Yusif hələ də dünən gördüklərinin şokunu üzərindən ata bilməmişdi. Daha Sevinclə danışmağa, ona yaxınlaşmağa çəkinirdi. Sanki yanındakı onun on beş illik dostu deyildi. Məğlubiyyəti ilə barışmışdı. Nə edə bilərdi axı? Bu günə qədər Sevincə ürəyini açmamışdısa, bundan sonra açmaq yersiz və gülünc olardı. O axı başqasını sevir, başqası da onu.
Elə Sevinc də dünən gördükərinin şokunda idi. Cavidin damdan düşmə eşq elanının həyəcanını sovuşmamış Yusifi Ceyranla