nə eləməmişəm!-deyə Kərəm ondan da bərk qışqırdı.
-Səsini qaldırma! Buna bax, oğru elə qışqırdı ki, doğrunun bağrı yarıldı.-danmaqlarını çeynəyərək ona baxan müfəttiş biraz sakitləşərək,-Yaxşı, gəl belə eləyək,-dedi,-mən sual verim, sən də mənim suallarıma cavab ver. Amma kişi kimi, düz cavab ver. Deməli, birinci sual: hadisə vaxtı harada idin?
-Harada olacam, məhləmizdə.
-Bəs necə olur, mağaza alovlanmağa başlayanda səni oradan qaçaraq uzaqlaşan görüblər?
-Hə,-deyə Kərəm xatırlamağa çalışdı,-düzdür. Mağaza bizim məhləyə yaxındır, tüstü qalxdığını görüb qaçaraq ora gəldim. Gördüm ki, mağaza bir neçə yerdən yanmağa başlayır. Əl atdım telefonuma ki, pajarnıya zəng eləyim, gördüm, telefonun zaryatkası yoxdur. İstəyirsiniz, baxın.-Kərəm gödəkçəsinin cibindən telefonu çıxarıb masanın üstünə qoydu. Müfəttiş telefonu alıb düymələrini basdı. Telefon həqiqətən də sönülü idi.-Sonra ağlıma gəldi ki, qaçıb öz mağazamızdan zəng eləyim.
-Sən ora gələndə orada heç kim yox idi?
-Yoox,-deyə Kərəm gözlərini qıyaraq yenidən xatırlamağa başladı,-amma geri qayıdanda bir kişi ilə rastlaşdım. Soruşdu ki, nə olub, dedim bəs mağaza yanır.
-Təxmini saat neçə olardı?
-Deyəsən, səkkiz...ya da səkkizə qalmış. Çünki mən mağazamıza çatanda televizorda həmişə baxdığım türk serialı qurtarırdı. Pajarnıya zəng elədim. Düz iki dəfə, amma zanit gedirdi.
-Yalan niyə danışırsan? Yanğınla bağlı pajarnıya ilk zəng səkkizə iyirmi beş dəqiqə qalmış olub, özü də mobil telefondan. Necə olur, pajarnıya zəng sən mağazaya çatmazdan əvvəl olur?
-Mən yalan danışımram.
-Kərəm, Kərəm! Danışdıqca batırsan.-deyə müfəttiş başını buladı.-Adam kimi etiraf elə ki, mən yandırmışam.
-Eləmədiyim bir işi necə etiraf eləyim?
-Bütün sübutlar sənin əleyhinmədir.
-Məni o satıb?
-Kim?
-Xəyal müəllim.
Bir xeyli Kərəmin kin yağan gözlərinə baxan müfəttiş daha sakit şəkildə:
-Səni heç kim satmayıb, amma sən özün-özünü satırsan.-dedi.-Gözlərində müəlliminə qarşı bu boyda kin var və deyirsən ki, onun mağazasını mən