n yanırmamışam. Cavab ver görüm, bu kinə səbəb nədir?
Kərəm yaman yerdə axşamlamışdı. Bayaqdan hər vəchlə özünü müdafiə eləyə bilirdisə, bu son sual qarşısında aciz qalmışdı.
Hadisədən xəbər tutan Kərəmin atası, Nəcəf əmi qaranəfəs özünü polis bölməsinə çatdırmışdı. Təlaşla o tərəf-bu tərəfə gedir,oğlunun niyə bura gətirildiyini öyrənməyə çalışırdı. Kərəmin sinif yoldaşları onu sakitləşdirmək üçün min bəhanə uyursalar da, bu Nəcəf əmini ovutmurdu.
Artıq yarım saata yaxın idi ki, həm Xaitrə müəllimənin, həm də Ayanın düşündükləri tək şey bu son hadisə idi. Buna görə də nə yemək süfrəsində yedikləri təamların dadını bildilər, nə də çərşənbəni ürəklə qey eləyə. Köhnə şəkilləri gətirmək bəhanə ilə tez-tələsik yuxarı qalxdılar. Evinə çatar-çatmaz Xatirə müəllimə azadlığa çıxmış insanlar kimi əllərini yana açıb:
-Ohh, çox şükür!-deyə dərindən nəfəs aldı.-İnsanın ürəyindəkini deyə bilməməsi nə pis şey imiş.
-Hələ məni demirsən. Bayaqdan ürəyim partlayırdı.-deyə Ayan da otağa girib divanda oturdu.-Reyhan da dedektiv kimi gözümüzün içinə baxırdı.
-Ayan,-deyə divanda onun yanında oturan xalası qızı maraqla ona baxıb,-deyək ki, bir bəhanə ilə bura gəldik, bəs bunda sonra neyləyəcəik?-deyə soruşdu.
-Qəşəng sualdır, imtahanda da belə cavabsız suallar düşsə mən batdım.-Ayan bir qədər susdu, sonra ağlına nəsə gəlmiştək gözləri parıldayaraq-Bir təklifim var, amma etiraz istəmirəm.-dedi.
-Nə təklif?
-Dur, Xəyal müəllimə zəng elə, gör, nə olub?
-Yoox,-deyə Xatirə müəllimə narazı halda yerində qurdalandı,-yaxşı çıxmaz. Həm də narahat eləməyim.
-Niyə yaxşı çıxmır e? İş yoldaşın deyil? Həm də insanın dar gündə dost-tanşın dəstəyinə ehtiyacı olur. Bura qədər gəlmişiksə, heç olmasa nəsə öyrənə bilək də.
Bir qədər götür-qoy eləyən Xatirə müəllimə telefonunu götürərək kontaktlar menyusundan Xəyal m.-nı tapıb zəng elədi. Üç çağırış zəngindən sonra teelfonun digər ucundan Xəyal müəllimin səsi eşidildi.
-Buyulun müəllimə.
-Axşamınız xeyir, müəllim. Bağışlayın, narahat