dəyişib, mədəniləşdirib. Daha ona-buna baxmırsan. Sən bu qızdan bərk yapış, belə ağıllı qızlar milyonda bir sənin kimi ağılsızların qabağına çıxır.
Yusifin dostunun üzünə baxsa da heç nə deyə bilmədi. Ürəyində isə “Ehh, düz deyirsən. Sənin kimi ağıllı qızlar milyonda bir mənim kimi axmaqların qabağına çıxır. Elə axmaqlığımdandır ki, səni gec görmüşəm.”deyə düşündü.
Dərsi boş olduğundan Xəyal müəllim dördüncü qırx beş dəqiqəni müəllimlər otağında keçirməli olmuşdu. Lakin əvvəlki qırx beş dəqiqələrdən fərqli olaraq o bu dəfə bədii ədəbiyyat oxumur, otaqda o tərəf-bu tərəfə gəzişirdi. Gəzişir, gəzişdikcə də fikirləşirdi. Bir tərəfdən ailəsinin düşdüyü borc-xərc, digər tərəfdən də şagirdinin şübhəli kimi tutulması onu dəli edirdi. Kərəmin son vaxtlarda ona qarşı münasibətinin mənfiyə dəyişməsinə baxmayaraq Xəyal müəllim heç cür Kərəmi günahkar kimi görmürdü. Hətta buna görə dünən gecə qardaşı ilə mübahisəsi də düşümşdü. Onu ən çox narahat edən isə dünəndən bəri beynini gəmirən şübhələr idi. Bu haqda kiməsə danışmağa da ehtiyat edirdi. Çünki həyatını məhv eləmək istəmədiyi biri var idi. Amma beynindəki fikirləri də tək daşıya bilmirdi. sözün əsl mənasında başı bədəninə ağırlıq eləyirdi.
-Xəyal müəllim, nə oldu o yanğın məsələsi? Təzə xəbər var?-bayaqdan bəri otaqda onunla oturan, amma ondan fərqli olaraq krossvord həll eləyən Şakir müəllim soruşdu.
-Yox müəllim, həl şey eynidi.
-Heyf o uşaqdan. Kim deyərdi ki, o belə bir iş tutar?-Şakir müəllim təəssüflə başını buladı.
-Müəllim, kim deyi ki, bu işi o tutub?
-Müəllim, xətrinizə dəyməsin, amma siz necə adamsınız?-deyə Şakir müəllim eynəyi gözündən çıxarıb maraqla ona baxdı.-O boyda mağazanız yanıb, borc-xərc içindəsiniz, ortalıqda Kərəmədən başqa da şübhəli yoxdur, amma siz hələ də onu müdafiə eləyirsiniz?
-O sadəcə şübhəlidi, günahkal olduğu sübut olunmayıb. Ona gölə də onun günahını almaq istəmiləm. Bu özü böyük günahdı. Bi də bilmiləm niyə, amma mən onun belə bil iş tutacağına inanmılam.
-Onda şikayətinizi