i geri götürün, uşaq boş-boşuna orada qalmasın.
-Götülmək istədim, amma ləis dedi ki, bu iş atıq sizi aşıb. Siz geli götülsəniz də, götülməsəniz də əlimizdəki tək şübhəli odu və bütün sübutlal da onun əleyhinədi.
-Ehh, nə etmək olar? Allah ikinizin də köməyi olsun.
-Amin!
İqtisadiyyat dərsi idi. Kəmalə müəllimə Kənanı lövhəyə çağırmağına peşman olmuşdu. Çünki Kənan nə düz-əməlli dərs danışa bilir, nə də müəllimin suallarına cavab verə bilirdi. Bu isə Kəmalə müəlliməni çaşbaş salmışdı. Digər tərəfdən onu qıcıqlandıran digər şey isə Leylanın (guya) gizli-gizli, pıçıldayaraq Kənana kömək eləmək istəməsi idi. Kəmalə müəllimə birinci dəfə Leyla göz ağartdı, ikinci dəfə ona göz ağardaraq əlini masaya vurdu, üçüncü dəfə isə təkcə göz ağardaq əlini masaya vurmadı, həm də dözə bilməyib:
-Leyla,-deyə üstünə acıqlnadı,-bəsdir də! Bu sinifdə səndən başqa Kənanı düşünən yoxdur?
-Yəqin yoxdur da.-deyə Qəmər kianyə ilə dodağının altında mızıldandı.
Kəmalə müəllimə bu dəfə tərs-tərs Qəmərə baxdı. Rəngi qaçan Qəmər tez özünü yığışdırdı. Qıpqırmızı olan Leyla isə gözlərini partaya dikmişdi.
-Müəllimə, mənə kömək eləməsini Leyladan mən xahiş eləmişdim.-Kənan Leylanı vəziyyətdən çıxarmağa çalışırdı.-Dərsi yaxşı öyrənməmişdim.
-Bir-birinizə yaxşı kömək elədiniz, halaldır.-Kəmalə müəllimə tərs-tərs bir Kənana, bir də Leylaya baxdı.-Keç otur.-deyib jurnalda Kənanın adı olan müvafiq xanada “3” yazdı. Sonra jurnala göz gəzdirərək Ələddini çağırdı.
Kərəm artıq on beş saata yaxın idi ki, bu soyuq, alaqaranlıq və bir o qədər də ürküdücü nəzarət kamerasında idi. Bu on beş saat ərzində polislərdən başqa heç kimi görə bilməmişdi. Çarəsizlik və daxili gərginlik onu məhv eləməkdə idi. Bütün bədənində, hətta göz qapaqlarında ağırlıq və güclü ağrı hiss edirdi. Dirsəklərini dizlərinə, əllərini də başına dayaq edib oturmuş, irəli-geri yellənirdi. Öz-özünə və tez-tez təkrar edirdi:
-Mən heç nə eləməmişəm! Mən heç yeri yandırmamışam!
Bir müddət belə davam elədikdən sonra ayağa qalxdı,