a səmimi halda görməyi onu lap çaşbaş salmışdı. Digər tərəfdən də Cavid yalanını uydurmağına peşman deyildi və hətta ona verəcəyi cavab haqqında da düşünürdü. Yəqin ki, anası bu qərarını pis qarşılamazdı. Nə də olsa Rəna xala anasının uşaqlıq dostu, sinif yoldaşı olmuşdu. Moskva çox da uzaq deyildi. Elə orada da təhsilini davam elətdirə bilərdi. Ən uzaq məsafə bir-birinə yad iki ürək arasında olan məsafədir.
-Dost,-Yusifin soyuq müraciəti Sevinci fikirlərindən ayıltdı, başını qaldrıb partasının yanında ayaq üstdə dayanıb ona baxan Yusifə baxdı,-getmirsən? Camaat yığışır e.
Doğrudan da camaat yığışırdı. Artıq sonuncu dərs də qurtarmış, müəllim də getmişdi. Sinifdə hamı getmək üçün hazırlaşırdı.
-Gözləyim səni, yoxsa, o...Djavid gələcək?
-Cavid niyə gəlir ki? Əgər sən də kiminsə arxasınca getməlisənsə, gedə bilərsən.
İkisi də bir-birini incitmişdi.
-Yoox, heç kimin arxasınca getmirəm. Ən azından indilik. Aşağıda gözləyəcəm.-deyib Yusif kitab-dəftərini əlində bura-bura sinifdən çıxdı.
Əkizlər Leyladan onu gözləyib-gözləməyəcəkləri xəbər aldılar. Leyla isə onu Mirvari müəllimənin çağırdığını, ona görə də getmələrini dedi. Qızlar sağollaşıb çıxdılar.
Müəllimlər otağının qabağına çatan Kərəm bu qədər səs-küyün, qarışıqlığın içində heç kimin onu görmədiyini yəqin edib içəri boylandı. Lakin yanılmışdı. Arxadan onu səsləyən soyuq və kinayəli səsə diksinib arxaya döndü:
-Kərəm, kimi axtarırsan?-əllərini qoynunda çarpazlayan Ayan onu süzürdü.
-Məən,-özünü itirməməyə çalışan Kərəm,-kimi axtaracam, dostumu?-dedi.
-Müəllimlər otağında?
-Hə, hə də,-Kərəm vəziyyətdən çıxmağa çalışırdı,-bayaq bura girəndə gördüm, çağırdım, eşitmədi.
-Lap yxşı, gözlə onda.
Ayanın ona inanmadığını bilsə də özünü itirməyən Kərəm gözləməyə başladı. O indi dostunu yox, Ayanın getməyini gözləyirdi. Lakin Ayanın belə bir fikri yox idi. Çünki o da Kərəmin axtardığını gözləyirdi.Sinif tam boşalmışdı. Partaları və pərdələri düzəldən Leyla sinifdən çıxmaq istəyirdi ki, gözü arxa partada qalan