barmaqlıqların qarşısına gələrək bərk-bərk onlardan yapışaraq üzünü çölə tutdu və qışqırmağa başladı:
-Mən heç nə eləməmişəm! Eşidirsiniz məni? Mən heç yeri yandırmamışam!
Məktəbdən çıxan Xatirə müəllimə birbaşa dünənki hadisənin baş verdiyi yerə-Xəyal müəllimgilin kitab-dəftər dükanının yerləşdiyi yerə gəldi. Dükandan əsər-əlamət qalmamışdı. Ətraf su, toz-torpaq və yanmış kağız-kuğuzlarla dolu idi. Dükanın qapı-pəncərəsi də qırıldığından içəri də aydın görünürdü. Buranın da çöldən fərqi yox idi. Hər gün rəngarəng kitab-dəftərləri, məktəb ləvazimatları və gülərüz satıcıları ilə alıcılarını qarşılayan “Rayal” bu gün qaraya bürünmüşdü.
-Heyf o boyda zəhmətdən, heyf!-Xatirə müəllimə dükanı seyr edib təəssüflə başını buladı.
O bu qədərini gözləmirdi. Bir qədər dükana baxdıqdan sonra qarşı tərəfdəki ərzaq dükanına tərəf getdi. İçəri girib adəti üzrə satıcı ilə salamlaşdı. Başı ilə onun salamını alsa da satıcının başı söhbətə qarışdığından onun nə istədiyini soruşmadı. Saç şampunlarına baxan Xatirə müəllimə istər-istəməz satıcının dediklərini dinləməli oldu.
-Mağazanı yandıranı tuta biliblər heç olmasa?-deyə müsahibi satıcı qadından soruşdu.
-Az hə, elə dünən axşam tutub aparıblar. Kimsə məndən əvvəl şikayət eləyib onu.
-Səndən əvvəl? Başa düşmədin, sən onu gördün ki?
-Az hə, bəs mən nə deyirəm? Qulaq as, dünən mağazanı tez bağladım. Çərşənbə idi deyə, dedim gedim biraz aşdan, çolpadan bir şey bişirim. Yarı yolda xəbər tutdum ki, telefon mağazada qalıb. Bir də o boyda yolu dala qayıtmışam. Nə görsəm yaxşıdır? Bu qardaşların mağazası od tutub yanır. Dəli oldum, ay Allah mən neyləyim? Elə bu vaxt mağazadan üzü mənə tərəf bir oğlanın qaça-qaça gəldiyini gördüm. Üzbəüz çatanda gədə üzümə elə baxdı ki, inan Allaha mən ömrümdə belə vahiməli üz görməmişdim. Elə qorxdum, bilmədim dala gedim, ya qabağa? Nə isə bu gədə məndən cəld tərpəndi, yanımdan ötüb keçdi. Axsayırdı deyə fərli qaça da bilmirdi. Daha mağazaya necə çatmışam, telefonu götürüb necə qayıtmışam, onu bir