da məni öldürə bilməzdi.
-O sizi öldüməkdən danışmıdı ki. O başqa şeyi nəzəldə tutuldu.
Xatirə müəllimənin gözləri dolmuşdu. Sevdiyi insanın bu cür cılızlaşdığına inana bilmirdi.
Bütün məşq boyu Əlinin həm gözü, həm də fikri Ayanda idi. Başını Sevinclə söhbətə, tədbir nitqlərini oxumağa qarışmış kimi göstərsə də qaçaqraq nəzərlərlə arabir Ayana baxırdı. Onu məşqdəki bütün oğlanlara-tar çalandan “erməni əsgəri”nədək hamısına qısqanırdı. Halbuki öz onu qısqandırmalı idi. Məşq qurtarmışdı. Aygün müəllimə bütün şagirdlərə məşqlərdə işitrak etdikləri üçün təşəkkür etdi və sabahkı tədbirə yaxşı-yaxşı hazırlaşmalarını tapşırdı. Hamı dağılışmağa başladı. Ayan getmədiyi üçün Əli də zalda idi. Ondan uzaq gəzsə, ona baxmasa da fikri onda idi.Paltosunu geyinən Ayan başqa sinifdən bir qızla söhbət eləyirdi. Bu vaxt oğlanlardan biri zalın oturacaqlarınının birinin altından çəhrayı bir şərf tapdı. Onda göydə yelləyərək:
-Ay qızlar, bu kimindir?-deyə soruşdu.
-“d” sinfindəki Sevincindir,-Ayan o dəqiqə Sevincin şərfini tanıdı,-ver, mən aparıb verərəm.
Əli fürsət tapmıştək irəli duraraq oğlana tərəf gedib:
-Sən mənə ver. Mən verərəm.-dedi.
-Püşk atın, kim udsa ona verəcəm.-deyə oğlan maraqla onlara baxdı.
-Oyun çıxarma, ver bura!-deyə Əli dartıb şərfi ondan aldı.
-Xeyirdir Əli?-deyə oğlan ona göz vurdu.
-Xeyrullanın toyudur!-Əli tərs-tərs ona baxaraq şərfi alıb qapıya doğru getdi.
Ayanın reaksiyasını öyrənmək üçün girdiyi bu rolda deyəsən çox irəli getmişdi. İndi Sevinci haradan tapacaqdı? Onun nə vaxt getdiyindən belə xəbəri yox idi. Çölə çıxdı. Tənəffüs olduğundan çöl uşaqla dolu idi. Diqqətlə ətrafa baxan Əli pilləkənə doğru getdi. Amma Sevinc burada da yox idi. Şərfi götürməyinə peşman olmuşdu. İndi nə onu aparıb Ayan verə, nə də özü ilə apara bilərdi.Beləcə fikirli-fikirli pilləkənin başında durmuşdu ki, aşağıdan Sevincin qaça-qaça pilləkənləri qalxdığını gördü.
-Sevinc!-deyə ona səsləndi.
Sevinc başını qaldırıb yuxarı baxanda Əlinin onun şərfini havada