a yellədiyini gördü.
-A Əli, onu haradan tapdın?
-Mən tapmamışam, Murad tapıb.
-İnanırsan, çölə çıxanda bir də xəbər tutmuşam ki, şərfi burada qoymuşam?-Sevinc Əliyə yaxınlşıb şərfi aldı, təşəkkür eləyərək şərfi boynuna dolmağa başladı. Bu arada saxlaması üçün çantasını da ona vermişdi.
Sevinc şərfini boynuna doladığı müddətdə Əli də ətrafına boylanırdı. Birdən onlara tərəf gələn Ayanı görüb növbəti həmləsini etdi. Ayanın onlara çatmasına bir-iki addım qalmış gülümsəyərək Sevincə baxıb:
-Bu rəng sənə yaraşır.-dedi.
-Nə?-deyə Sevinc bu gözlənilməz tərifə təəccübləndi.
-Heeç, deyirəm qəşəng rəngdir.
-Hə, elədir.
Ayan heç bir reaksiya vermədən onalrın yanından ötüb-keçdi. Sevdiyi insanı tanıya bilmirdi. “Yəni, Əli də Yusifə tay olmuşdu? Bəs xalası qızı? Bəs ona yazdığı məktub?” Ayan yavaş-yavaş Əlini itirdiyini düşünməyə başlayrdı. Düzdür, bu fikirlər təxminən on gün əvvəl də onun düşüncəsində dolanmışdı. Amma o zaman o Əliyə acıqlı deyildi. Çünki onda onun başqasını sevdiyini düşünürdü. Amma son bir neçə gündə isə onun yalançı, hərdəmxəyal aşiq olduğundan əmin idi. Ayan bu düşüncələr içində birinci mərtəbəyə-foyeyə çatmışdı. Birdən çiyninə bir əlin toxunduğunu hiss eləyib disinərək arxaya çevrildi.
-Bağışla e, Ayan. Qorxutdum?
Bu Raminin sinif yoldaşı Taleh idi. Ayan onu görüb sakitləşdi.
-Eybi yox, olan şeydir.
-Bu Ramo niyə dərsə gəlməyib? Birinci dərs Cəbrdən yoxlama yazdıq, ona qayıb düşdü.
-Dərsə gəlməyib?-deyə Ayan təəccüblə qaşlarını çatdı.
-Hə, xəstə zad deyil?
-Yoox, mən səhər evdən çıxanda yaxşı görünürdü. Düzdür, yatmışdı, amma narahat deyildi. Axşam da yaxşı idi.-Ayan bir anlıq Raminlə Talehin onunla zarafatlaşdıqlarını düşündü-Mənimlə zarafat eləmirsiniz?
-Yox ay, bacı. Niyə zarafat eləyək ki? İstəyirsən, get Sirac müəllimdən soruş.
Elə bu vaxt zəng içəri vuruldu. Ayan Talehə baxıb:
-Sən get dərsə. Mən də bir evə zəng eləyim görüm, bəlkə evdədir?-dedi.
-Yox, sən zəng elə, sonra gedərəm.
-Taleh, dedim ki, dərsə get. Bax, yoxsa çıxıb