a çatdı?
-Xəyal müəllim, onu buraxın. Mən indi polisə zəng eləyirəm.-deyə Xatirə müəllimə çantasını açdı.
-Elə, elə, görək polis bura tez çatacaq, yoxsa xalan oğlu o dünyaya?-Ülvi əlindəki telefonu göstərib,-Hər şey bir düyməyə bağlıdır ha.-dedi.
-Səm mənim düşündüyümdən də murdar adam imişsən!-deyib Xatirə müəllimə Ülviyə tərəf gedərək onun yaxasından yapışdı.-De görüm, qardaşımı hara aparmısan?!
-Nç, nç, nç,-Ülvi başını bulaya-bulaya bir ona, bir də yaxasından asılı qalan əllərə baxdı,-olmadı ki. Sən belə eləsən, biz heç nəyə nail ola bilməyəcəyik. Gəl, razılaşaq,-deyə astaca onun əllərini yaxasından araladı,-indi bura bir maşın gələcək. Biz səninlə o maşına minib polis idarəsinə gedəcəyik. Sən şikayətini geri götürəcəksən, mən də Ramini gətirtdirəcəm. Razısan?
-Yaxşı, mən lazı, gedək.-Xəyal müəllim həmkarına işarə eləyib razılaşmasını istədi.
-Kim dedi ki, sən də gələcəksən?-Ülvi tərs-tərs ona baxdı.-Bu məsələ ikimizə aiddir.
-Doğludan? Deyəsən yandıldığın mağazanın kimə aid olduğu yadından çıxıb?
-Mən sənin mağazanı yandırmamışam!
-Lap yaxşı. Mən də gedib şikayətimi geli çəkələm. Bax, özün dedin ki, sən eləməmisən.
-Yaxşı, sən istədin.-deyə Ülvi ona baxıb kinayə ilə gülümsündü.
Bu vaxt Xəyal müəllimin telefonuna qısa zəngə oxşar nəsə gəldi. Telefonu cibindən çıxarıb baxdı. mesaj idi. Mesajda ancaq “Polis”yazılmışdı. Xəyal müəllim başını qaldırıb gözucu həmkarına baxdı. O, Ülvinin arxasında durub ona nəsə işarə eləyirdi.
-Kimdir o?-deyə Ülvi soruşdu.
-Mamamdı, kim olacaq?-deyə Xəyal müəllim sakit şəkildə dilləndi. Axırıncı zənglərdən birini yenidən yığıb onlardan bir-iki addım aralanmağa başladı,-Hə, mama...?
-Bu əməlli-başlı mama uşağıdır ki?-deyə Ülvi kinayə ilə onun arxasınca baxıb güldü.
-Ülvi, gəl açıq danışaq.-Xatirə müəllimə onun qabağına keçdi.-Düzdür, illər əvvəl elədiklərinə görə sənə nifrət eləyirəm. Amma sənin oisliyini də istəmirəm. Yalvarıram, nə olar, əl çək bu inadından, qaytar Ramini.
-Yalvarırsan, hə? Dara düşmüsən? Guya ki,