mənim yaxşılığımı istəyirsən? Mən də sənə yalvardım, düz iki ay! Səhər səkkizdən günorta ikiyə kimi məktəb yollarında qaldım. Peşmanam dedim, bağışla dedim, hər şeyə yenidən başlayaq dedim. Sən? Naz, naz, naz! İnad, inad, inad! Guya inadının sənə xeyri oldu?
-Ziyanı da olmadı. Mən naz eləmirdim, inad da deyildi. Mən sadəcə...
-Susss!-Ülvi barmağını dodaqlarının üstünə qoyub dedi.-Boş yerə nəfəs tükədirsən. İki ay sənin nazına dözdüm, bundan sonra hər şey mənim istədiyim kimi olacaq. Sən istəsən də, istəməsən də.
Ülvi indi heç olmadığı qədər sakit idi. O, Xatirənin gözlərinə baxaraq yüngülcə saçlarına toxundu. Gözlərində kədər qarışıq bir özinam var idi. Onun bu hərəkətinə reaksiya verə bilməyən Xatirə sanki ovsunlanmışdı. Gözlərini onun gözlərindən çəkə bilmirdi. Bəlkə də hələ də ürəyində nələrsə bitməmişdi. Nəhayət fikrini özünə toplayıb Ülvinin son dediklərini öz-özünə təkrarladı və soruşdu:
-Necə yəni hər şey sənin istədiyin kimi olacaq?-deyə soruşdu.
-Səbr elə, birazdan hər şeyi biləcəksən. Gedib ifadəni geri götürəcəksən və sonra...
-Sonra Ramini qaytaracaqsan?
-Hə...-deyə Ülvi kinayə ilə gülümsündü.
-Elə bilirsən, sənə inandım? Bəs haradan bilirdin ki, səni mən şikayət eləyəcəyəm?
-Üzümü ye, bağı soruşma.
-Yox Ülvi, yox. Mən şikayətimi geri götürən deyiləm.-deyə Xatirə müəllimə geri çəkildi.-Sən günahsız insanların malına zərər vermisən. Başqa bir günahsız da sənə gör nəzarətdədir. Sən təslim olmalısan.
-Xatirə, Xatirə, Xatirə! Sən dəyişmədin də. Özün üçün yaşamağı bacarmadın da. Nəyinə lazımdır Ülvi, nəyinə lazımdır Kərəm? Biraz özünü, öz xoşbəxtliyini fikirləş.
-Bir dəqiqə!-deyə Xatirə müəllimə nəsə tutmuştək maraqla ona baxdı.-Sən Kərəm dedin?!
-Hə, nə olub ki?
-Sən nəzarətdə olan oğlanın adının Kərəm olduğunu haradan bilirsən?
Ülvi duruxdu. Özü də bilmədən özünü ələ vermişdi.
-Sən şikayət eləmisən onu?
Bayaqdan uzaqdan onlara baxan Xəyal müəllim Xatirə müəllimənin reaksiyasının dəyişdiyini görüb onlara yaxınlaşdı.
-Nə olub