telaşı ile İsmayıl Sevilin elini buraxdı. Sevil ise sanki dilini udmuş, qorxu ve heyecandan üreyi yerinden çıxmaq üzre idi.
-Ay qız, seninle deyilem?-deye Sevda yeniden dillendi.
-Sevda...ee..bu bizim sinif yoldaşımızdır.-deye Züleyxa dillendi.
-Senden soruşdum?-Sevda ters-ters ona baxdı. Sonra bacısının qolundan tutub,-Cavab vereceksen?-deye qışqırdı.
-Onun heç bir günahı yoxdur.-İsmayıl özünü qabağa verdi.-Gördükerinin hamısı menim sehvimdir.
Sevda istehza ile onun üzüne baxdı ve yavaş-yavaş onu xatırlamağa başladı:
-Seen? Demeli, sen osan? Mamama kömek elemek behanesi ile qapımıza qeder gelib qapıdan içeri boylanan sen idin.
-He, men idim.-deye İsmayıl astadan cavab verdi.
Başını aşağı salan İsmayıl sevdiyini pis veziyyetde qoyduğu üçün özünü bağışlaya bilmirdi. Sevil ise tir-tir esir, yanağında süzülen yaşları silemk üçün elini gözüne aparırdı. Ne qeder esebleşse de Sevda bacısının bu halına döze bilmedi. Hem de qorxdu.
Çünki bele heyecanlı ve sessiz axıdılan göz yaşları çox vaxt ürek getmesi ile sonlanırdı. Lakin ciddiliyini pozmadan:
-Gel, eve gedirik.deye bacısına seslendi.
Sevil heç ne demeden bacısının arxasınca düşüb getmeye başladı. İsmayıl ve Züleyxa ise çaresizlikle onun arxasınca baxır ve ne edeceklerini bilmirdiler.
Yolboyu Sevda bacısından heç ne soruşmadı. Sevil ise bundan sonra onu gözleyenleri fikirleşir, en çox da Xelilin o vahimeli sifetini gözünün qabağına getirib deli olurdu. Bu minvalla onlar eve çatdılar. Yerden bir daş götüren Sevda taqqıldatsa da açan olmadı. Anasının evde olmadığını yeqin edib qapını açıb içeri girdi, Sevil de oun arxasınca. Yuxarı qalxdılar. Sevda paltosunu soyunub metbexe, Sevil ise ağlaya-ağlaya otağına keçdi. Çarpayısına oturdu. Bundan sonra ne olacaqdı? Evvel anası, sonra dayısıgil, sonra mehelle, sonda ise Xelil öyrenecekdi. Bu ise her iki menada Sevilin sonu demek idi.
O belke de bütün bunlara döze bilerdi, amma en çox qorxduğu İsmayılı bir de göre bilmemek idi. Bu ise onun üçün nefes almamaq kimi

<< 1 ... 121 122 [123] 124 125 ... 558 >>