belke deyirem, belke...
-Yaxşı, bes o nişanlanacağını bilir?
-Yox, ona heç ne dememişem.
-Niye, qorxursan ki, desen seni atar?
-Yox, o meni atmaz. Demeye çox cehd elemişem, amma ürek eleye bilmemişem. Amma yene de bilirem ki, o meni başa düşecek, meni atmayacaq. Belke her şey başqa cür olacaq?
-Deli qız, senin axırın nece olacaq?-Sevda bacısına yaxınlaşıb onun saçlarını sığalladı, başını sinesine sıxdı.-Yaxşı, bes menden niye gizledirdin?
-Qorxurdum ki, mamaya deyersen.
-Ya tez, ya gec? Öyrendim de. mamaya dedim? Yox! İnsan bele şeyleri ne anasından, ne de bacısından gizletmez, kukla.
-Kukla?-Sevil başını qaldırıb maraqla bacısına baxdı.
-He, yadına gelmir, ata hemişe sene kukla deyerdi. Balaca vaxtı o qeder gözel idin ki.
-Kaş ata indi de yanımızda olardı ve bunların heç biri olmazdı.
-Ehh, kaş!-Sevda bir qeder susub yeniden dillendi.-Qeşeng oğlandır ha!
-Ne? Kim qeşengdir?
-Bayaq yanında gördüyüm. Film aktyorlarına oxşayır. Adı nedir?
-İsmayıl.
-Hmm, adı da pis deyil. İsmayıl, Sevil. Sevil, İsmayıl.
Sevil başını berk-berk bacısının sinesine sıxır, helelik her şeyin yaxşı qurtardığına sevinirdi.
Növbeti gün. Bu gün on birincilerin danışacaq ne qeder çox sözü var idi. Amma mektebe yayılacaq yeni xeber dünenki imtahanı da unutduracaqdı. Seheri dirigözlü açan İsmayıl heç evde de dura bilmemiş, lap erkenden evden çıxmışdı. Yolboyu etrafa boylanaraq belke yolda Sevili görer deye hetta yolunu onların küçelerinden bele salmışdı. Mektebe de hamıdan tez çatmış, gelenden beri de qapı ve pencerede qalmışdı. Terslikden heç Zlüeyxa da göze deymirdi.
Artıq saat sekkize on deqiqe qalırdı. Sinfe İsmayıldan sonra gelenlerden olan Kenanla Eleddin onu sinifde görüb teeccüblendiler. Kenan zarafatla:
-Bııy smaylik, yolu azıb elememisen?-deye soruşdu.
Gözü pencerede, fikri Sevilin yanında olan İsmayıl:
-Yoox, niye azıram ki?-dedi.-Tez gelmek olmaz?
-Olar e, bu qeder de yox. Sencanı, ne vaxtdan buradasan?-deye Eleddin de söhbete qoşuldu.
On beş deqiqe olar.
-On

<< 1 ... 123 124 [125] 126 127 ... 558 >>