yaxşıdır? Axı bacın çox hirslenmişdi.
-Düzdür, evvel hirsli idi. Amma sonra meni başa düşdü. Aramızda hell eledik.
-Anan bildi?
-Hele ki yox. Bilirsen, biz ailede bele şeyleri danışmırıq. Ele ona göre de bacım da dünen öyrendi. Sizinkiler bilir?
-Bacım bilir. Düzdür, anam bele şeylere pis baxmır, amma hele ona dememişem. Sen de hele ki heç ne deme.-bir qeder susan İsmayıl aniden Sevilin elini tutdu.-İnan ki, sehere qeder ögzüme yuxu getmeyib. Ele hey özümü danlamışam. Mene göre oldu. Bağışla, Güneşim.
-İsmayıl,-Sevil uşaqların olduğunu işare eleyib elini onun elinden çekmeye başladı,-bacım onsuz da evvel-axır bilecekdi. Amma bundan sonra daha diqqetli ol.
-Baş üstde.-deyib İsmayıl onun elini daha möhkem tutdu.
Yerinde qerar tuta bilmeyen Eleddin gah qapıya teref gedir, gah da pencereye boylanırdı. Bu altı-yeddi ilde Leylanın dersden qalan vaxtları çox olmuşdu, amma Eleddin heç vaxt bunu bu günkü qeder çox hiss elememişdi. Bayaqdan onun bu halını izleyen Seville İsmayıl öz aralarında pıçıldaşıb gülüşürdüler. Eleddinin bu telaşı Sevile neyise xatırlatdı ve öz-özüne:
-Bu sehne mene tanış gelir.-dedi.
-Hansı sehne?
Sevil Züleyxanın da Yusife göre bele qapı-pencerelerde qaldığını demek istemedi. Ona göre de:
-Sen de dersden qalanda men bele oluram.-dedi.
-Ooo! Onda men de tez-tez dersden qalaram.-İsmayıl biraz dayanıb sinfi gözden keçirdi, sanki nese tapmış kimi Eleddine baxaraq bic-bic gülümsündü.-Ay seni, çıraq! Seher mene ağıl verirdi. İndi ona bax, quyruğu qapıda qalan pişikler kimi ne ora-bura dırmaşır. Bele qalarsan qapı-pencerede.
Onun sözünü göyde tutan Sevil İsmayıla baxıb:
-Smaylik, deyirsen yeni o Leylaya göre bele narahatdır?-deye soruşdu.
-He de, bes nece? Bax da Leyladan başqa bütün qızlar sinifdedir.
“d”sinfinin Sevinci refiqeleri ile ele cani dilden söhbet edirdi ki, sanardın ki, dünyanın en xoşbexti budur. Onun üzünde açan güller qızların diqqetini çekse de birce adaşı bunun sebebini soruşmaqda özünde cesaret tapa bildi. Adaşına göz

<< 1 ... 125 126 [127] 128 129 ... 558 >>