vuraraq:
-Adaş, xeyir ola, yaman gülürsen?-deye soruşdu.
-Men hemişe gülürem de.-deye adaşı gözlerini qaçırdı.
-Yox, bu defeki başqadır. Sehven aşiq olub elememisen?
-Ele bilinir ki?
Ayan özünden ixtiyarsız başını qaldırıb adaşlara baxdı. Lakin tez de özünü düzeltdi. Onun ani rekaisyasını duyan Sevinc:
-Kimdir o?-deye soruşdu.
-Sen tanımazsan, qohumdur.-deye diger Sevinc gülümsedi.
-Deqiq?
-Elbette, kim olmalıdır ki?
-Teki ele olsun. Yaxşı, bes o seni görende bele gülür?
-He, axır vaxtlar tez-tez bize gelir, her defe de min behane getirir.Amma bilirem ki, mene göre gelir. Görsen, ele gözel gözleri var.
Sevinc gülümsese de içinde yaranan şübheler onu deli eleyirdi. Çünki o adaşına çox da inanmamışdı. Qohum söhbetini ise behane sayırdı. Sevince inanmayan tekce adaşı deyildi. Ayan da ne qeder fikrini kitaba vermeye çalışsa da onların her dediyini eşidir ve Sevincin Eliye vurula bilme ehtimalından qorxurdu.
Tenginefes halda pilleleri qalxıb sinfe doğru geden Leyla özünü heç olmasa ikinci derse çatdıra bildiyi üçün sevinirdi. Sinfe telesse de pencereye söykenib söhbet eleyen Qemerle Günel onun diqqetinden yayınmadı. Özü de yeqin etdi ki, onlar yene de kiminse qeybetini eleyirler. Ona göre de onlara yaxınlaşıb:
-Ay qızlar, bezmediniz ona-buna torba tikmekden?-deye soruşdu.
-Ne torba, ay qız?-deye Günel ters-ters ona baxdı.-Burada deyibler e, adın çıxınca canın çıxsın deye.
-Yox gözelim, biz qeybet elemirik.-Qemer Leylaya göz süzdürdü.-Eger bilmek isteyirsense deyim:mektebimize teze psixoloq gelib.
-Psixoloq?-deye Leyla üzünü turşutdu.-Mektebde onsuz da psixoloq var idi de.
-Ceferelini deyirsen? Az, onun özüne psixoloq lazım idi. Amma bu teze gelen cavandır, özü de savadlıdır deyirler.
-Kim deyir?
-Bacımgilin sinif yoldaşları danışırdılar, onlardan eşitmişem. Hem de Günelin padruqasıdır.
-Bu Günelin?-deye Leyla Güneli işare eledi.
Qemer qımışdı. Günel ise güle-güle:
-Yox ay qız, İnformatika Günelin.-dedi.
-Müellime dediniz, yoruldunuz?
-Eşi, ne

<< 1 ... 126 127 [128] 129 130 ... 558 >>