olarlar.
-İnşallah.
Xeyal müellim ayağını yere sürte-sürte etrafa boylanır, gözlerini qıyıb nese fikirleşirdi. Qardaşı onun halını bilib maraqla:
-Xeyirdir, mektebden birbaşa bura gelmisen?-deye soruşdu.
-He, dedim gölüm işle başlayıbmı? Hem de bilden kömeye ehtiyacın olal.
-Meni deye bilmerem, amma senin emelli-başlı kömeye ehtiyacın var. Men bu hereketleri, bu qerarsız duruş terzini bilirem, sözlü adama oxşayırsan. Gel yuxarı!-deye Rafiq eli ile ona işare eledi ve içeri keçdi.
Xeyal müellim de qardaşının arxasınca pilleleri qalxıb dükana girdi. Hemişekinden ferqli olaraq indi bura bomboş idi.
-He Mendeleyev,-Rafiq güle-güle qardaşına baxdı,-danış görek, sevginin formulunu tpmısan?
-Daha sen bele başlayacaqsansa men heç danışmayım.
-Yaxşı, zarafat eledim. Dünen axşam deyirdin ki, bu gün onunla danışacaqsan. Ne oldu, danışa bildin?
-Danışmaq istedim, amma deyesen alınmadı.
-Vallah heç teeccüblenmedim.
Ters-ters qardaşına baxan Xeyal müellim sözüne davam eledi.
-Delsden sonla qapının ağzında gözledim. O da çıxdı, söhbet eleye-eleye pillekenleli düşdük, mağazanı soluşdu, dedim ki, temil bu gün başlayacaq.
-Uff,-deye Rafiq bezgin halda üzünü turşutdu,-bildim ele niye alınmayıb. Men senin bu şerhinden sıxıldım, tesevvür eleyirem, o seninle söhbet eleyende neler çekir.
-İmkan veleceksen bitilim?
-Yaxşı, susdum, bitir.
-Mağazanın yanmasına göle özünü çox günahlandılı. Ele hel sözünde evvelinde, sonunda deyi ki, “Mene göle oldu”
-He Mendeleyev,-deye Rafiq ellerini yana açdı,-bax, buna etiraz eleye bilmeyecem. Gelin bacımızdır, hörmet eleyirem, amma mağazamın bu hala qalmasında dolayısı ile o günahkardır.
-Bunu bi demisen, bi de deme. Unutma ki men senden döld baylam böyüyem ve seni döymek haqqına malikem.
-Yaxşı ki yadıma saldın, qardaş.-Rafiq güle-güle dedi.-Utandığımdan bilmirem, hara girim. Terslikden bura da bomboşdur.-sonra ciddileşib-Yaxşı, davam ele görüm, sonra ne oldu?
-Men de dedim ki, sizin heç bir günahınızı yoxdu. Amma o hel saniye “men

<< 1 ... 135 136 [137] 138 139 ... 558 >>