öz-özüne “Püşk kağızlarına “d”nin qızlarını da yazmışdınız?”deye fikirleşdi.
-Yoox, onu demirem. Bu sinifden olmayan qızı deyirem. Ona heç ne almamısan?
-Yox,-qaşları düyünlenen Kenan geri çekilib,-almalı olmadım.-dedi ve kederli şekilde onlardan uzaqlaşdı.
Dediyine peşman olan Asya onun arxasınca baxıb:
-Kajetsya, incidi,-dedi,-bilseydim soruşmazdım.
-He, kaş soruşmazdın. Yeqin ayrılıblar,-deye Ayan sonra bağlamaya baxıb,-açmayacaqsan?-deye soruşdu.
-Bir yerde açarıq.-deye Asya gülümseyerek ona arxanı işare eledi.
Ayan teeccüble onun baxdığı terefe doğru boylandı ve gözlerine inanmadı. Eli elinde hediyye qutusu onun başının üstünde dayanmışdı. Gülmemek üçün özünü gücle tutan Asya:
-Men gedim, görüm, Kenan menden incimeyib.-deye telesik ayağa qalxdı.
Teeccüb ifade eden gözlerini hele de Eliden çeke bilmeyen Ayan özünden ixtiyarsız ayağa qalxıb onunla üzbeüz dayandı.
Eli ve Ayan üçün bir-birilerinin gözlerinde zaman durmuşdu. Yene her şeyi unudan, beynindeki cümleleri bir-birine qatan Elinin xatırladığı sadece bir cümle var idi ve o da bunu demek üçün gözlerini möhkemce yumub açdı.
-Ayan, men...men...ss..
Sinifde serin bir sessizlik var idi. Sanki hamı nefesini tutub onları izleyirdi. Hamı bu cümlenin nece sonlanacağını gözleyirdi. Eli de qerarlı idi. Lakin birden Ayanın arxasında peyda olan Yusifin tekidle başını bulayaraq “Yox, yox, deme” demesi onun fikrini yayındırdı. Eli ona fikir vermemeye çalışdı.
-Seni..
Yusif imkan vermirdi.
-Seni...tebrik elemek üçün bu hediyyeni aldım.
Ayan artıq ikinci defe idi ki, xeyal qırıqlığı yaşayırdı. O da bu cümlenin başqa cür nöqtelenmesini isteyirdi. Amma ne etmeli, Eli bunu istemeyenden sonra.
-Çox sağol.-deyib qaşları düyünlenmiş şekilde yerine oturdu.
Her şeyi alt-üst elediyine göre Eli Yusife emelli-başlı esebileşmişdi. Lakin indilik hirsini ona ters-ters baxmaqla bildire bildi. Sonra yerine keçdi. Sinfe qayıdan Leyla partasının üstünde yaşıl zerli kağıza bükülü bir qutu olduğunu görüb biraz

<< 1 ... 140 141 [142] 143 144 ... 558 >>