teeccüblendi. Yerine keçib oturanda Kenanın gülümseyerek ona baxdığını görüb teeccübü biraz sevinc, biraz da heyecanla evez olundu. Sevine-sevine qutunun o teref-bu terefine göz gezdirdi. “Göresen, yaşıl rengi sevdiyimi haradan bilir? Yoxsa bu sadece tesadüfdür?”
-Aç, sonra sevinersen.
Eleddinin sesi onu fikrinden ayıltdı. Dönüb ona baxanda Eleddin de tekrar gülümseyerek:
-Aç, sonra sevinersen,-dedi,-görek, hele beyeneceksen?
Leylanın tebessüm qonan siması yene teeccüb buludları ile evez olundu.
-Bunu sen almısan?
-He, sen başqasından gözleyirdin?-bayaqdan gülümseyen Eleddin qaşlarını çatıb soruşdu.
-Yoox,-ehvalı pozulan Leyla elini bağlamadan çekib,-heç kimden gözlemirdim.-dedi.
-Bağışla.-deye Eleddin incik şekilde dillendi.
Niye?
-Hediyye gözlediyin insan men olmadığım üçün.
Onu incitdiyini gören Leyla tez özünü yığışdırıb üzrxahlıq elemeye başladı:
-A, Eleddin incidin? Üzr istemeli biri varsa, o da menem. Bağışla, ele demek istemirdim.
-Yox, incimedim ki,-özünü ele alan Eleddin gülümsemeye, özünü şen göstermeye çalışırdı,-eksine senden üzr istedim. Eslinde tebrik elemek isteyirdim. Amma her şey bir-birine qarışdı.
-Menim sehvimdir. Çoxsağol, senin kimi saf ve temizürekli parta yoldaşımın olması özü en böyük hediyyedir.
-Ele menim üçün de.
Eleddin özünü şen ve gümrah tutmağa çalışsa da Leylanın bu hediyyeni kimden almaq istediyini bildiyi üçün içi qan ağlayırdı. Sevdiyinin sevdiyi ola bilmemek...her insan bilmez bu hissi. Leyla ise hem boş-boşuna xeyal qurduğu ve parta yoldaşının qelbini qırdığı
üçün özünü danlayırdı.
Bu vaxt Ramazanla Kerem Leylaya yaxınlaşdılar. Onların ikisinin de elinde hediyye bağlaması var idi. Kerem arxanı işare edib:
-Leyla, bilmirsen, bu ekizler niye gelmeyibler?-deye soruşdu.
-Xestedirler.
-Onda sene zehmet olacaq, bunu Nuraya çatdırarsan,-deyib Kerem elindeki qutunu Leylanın qabağına qoydu,-menim adımdan.
-Bunu da menim adımdan Günaya verersen.-deyib Ramazan da qutunu partaya qoydu.
-Yaxşı, çatdıraram.
Gözü

<< 1 ... 141 142 [143] 144 145 ... 558 >>