ferqli olardı da. Bu nedir, kariçnivi?-deye Günel de ona qoşuldu.
-Eyni yerden almışıq. Axırıncılar idi.-Zaman dillendi.
-Nç, nç, nç,-deye başını bulayan Sebuhi,-bize sağol deyeceyiniz yerde, hele bir minnet da qoyursunuz? Az, adam bir soruşar, bu qum saatlarını niye almısınız deye.-dedi.
-Soruşuram Sebuhi bey?-deye Günel üzünü ona tutdu.-Niye?
-Bax, bu üç deqiqelkdir. Bunu çevirib bele qoyursan,-deyib Sebuhi qum saatını tersine çevirdi,-sonra başlayırsan kiminse dalınca danışmağa. Bu qum tamam tökülüb qurtardıqdan sonra dayanırsan. Belelikle, gün erzinde qeybet elediyin deqiqeler azalır. Ne isteyirsiniz?
-Ne isteyeceyik ki?-deye Qemer Günele, sonra da Sebuhi ile Zamana baxdı.-Bunu her gün belece quracayıq, sonra da başlayacayıq sizin arxanızca danışmağa. Yaxşılığa yaxşılıq!
Sinifde her kesin deyib-gülüb danışdığını gören Yusif özünü tenha hiss elemeye, darıxmağa başladı. Heç kime belli etmesin deye tez-telesik özünü çöle atdı. Bir an evvel sessiz bir yere çekilib tek qalmaq isteyirdi. Pillekenlerle aşağı düşüb bufet terefe getmeye başladı. Bufete girmek istese de sonra fikrinden yayınıb ibtidailerin pillekenine teref getdi. Özünü pillekene gücle çatdırdı, gücle pillekende oturub elini ağzına berk-berk basdı. Lakin gözlerinden tökülen damcılar onu rahat buraxmadı. Ağladı. Yusif (uşaqlıqdan bu yana) ömründe birinci defe ürekden ağladı. Hem de bir qıza göre. Ele bir qız ki, yanında ola-ola ilerdir onun ferqine varmamışdı. Ele bir qız ki, ciddi fikirlerine göre Yusif hemişe ona gülürdü. Ve bu gün o qız Yusifi hönkür-hönkür ağlatdı. Yusif o qeder içden ağlamışdı ki, artıq sinesinin köksüne sığmadığını, nefesinin çatmadığını hiss eleyirdi. Bu an çiynine bir elin toxunduğunu hiss eleyib diksinerek arxaya döndü. Balaca Sevinc telaşla ona baxırdı:
-Ne olub sene? Niye ağlayırsan?
Yusif tez üz-gözünü silib ayağa qalxdı.
-Heeç, heç ne.
-Müellime üstüne qışdırıb?
-He, he, üstüme qışdırıb.-deye Yusif gülümsemeye çalışdı.-Sen hara gedirsen?
-Bufete.
-Men de

<< 1 ... 143 144 [145] 146 147 ... 558 >>