Kenan yeniden desteni ona qaytardı. Leyla memnuniyyetle:
-Çox sağol, doğrudan da gözel güllerdir.-deye gülleri ondan aldı.
-He, menim de xoşuma geldi.
Leyla sanki gülleri Kenandan alırmıştek sevinirdi. Bütün bunlar ise Zerifenin gözünün qabağında baş verirdi. Uzaqdan da olsa Kenanı göre bilmek üçün bütün cesaretini toplayıb aşağı düşen Zerife indi gördükleri qarşısında mat qalmışdı.
-Meni ne tez unutdun, Kenan?-deye öz-özüne pıçıldadı.
Bu vaxt onun qoluna giren refiqesi Nigar:
-Gedek.-deye başı ile işare eledi ve onlar oradan uzaqlaşdılar.
Yusifi dehlizde gören Eli ona seslense de Yusif eşitmemezliye vurdu. Lakin Eli qerarlı idi. Ona göre de qaça-qaça özünü ona çatdırdı.
-Eşitmirsen, seni çağırıram?
-Yox, eşitmirem.-deye Yusif qaş-qabağını salladı.
-İndi bele uşaq kimi küseceksen? Yaxşı da, bile-bile demedim ki.
-Bile-bile demedin?
-Eeee Yusif, qız kimi küseyenleşme de. Neyleyim, bayaq sene çox hirsli idim. Tam da özümü hazırlamışken sen başladın arxadan el-qol atmağa. Neinki üreyimi açmaq, heç düz-emelli tebrik de eleye bilmedim. Amma yene de seninle ele danışmamalı idim, bağışla.
-Yox, üzr istemeli biri varsa, o da menem. Senin heyatına senden çox qarışıram. Mene göre ikinci defe onunla danışa bilmedin. Öz heyatımı korladığım az deyil, hele bir seninkine de qarışıram.
-Yaxşı ki, qarışırsan. Seni danladığıma baxma, özüme qalsaydı, hele de yerimde sayırdım. Sen cesaret vermeseydin, men heç onunla kelime de kese bilmezdim. Sen bağışla ki, men sene kömek eleye bilmirem.
-Ne kömek eleyeceksen?Özüm öz elimle alemi bir-birine qatmışam. Deyir, keçel derman bilse öz başına sürter. Seni cesaretlendirirem, ama özüm yerimde geri sayrıam. Bu gün de derse gelmedi, lap pis oldum. Hamı hediyye verirdi. Men boynu bükük bir kenarda durmuşdum.
-Niye pis olursan? Her işde bir xeyir var.
-Xeyir bunun harasındadır?
-Sen bu güne qeder heç onu martın sekkizi tebrik elemisen?
-Yoox, hemişe hediyyesini ayın yeddisi, mektebde vermişem.
-Amma bu il ayın sekkizi

<< 1 ... 147 148 [149] 150 151 ... 558 >>