vereceksen.-deye Eli ona göz vurdu.
-Ağıllısan axı! Qız suçiçeyidir e. Meni onun yanına buraxarlar?
-Kim deyir ki, yanına get? Telefon deyilen bir şey var. Geceni gözle, saat on iki olub teqvim ayın sekkizini gösterende götür, zeng ele, birinci sen tebrik elemiş ol.
-Ağlabatandır, amma o saatda yatmaz?
-Sen şansını slna da.
-Yox e, qıymıram, hemin vaxta yatmış olar. Özü de xestedir.
-Menden demekdir, gerisini sen fikirleş.
-Yene de sağol.
-Barışdıq?-deye Eli elini uzatdı.
-Bele de, fikirleşerem.-Yusif nazla ağzını büzdü, sonra Elinin elini sıxaraq,-Küsmemişdim ki.-dedi.
Dehlizde Sevilin tek dayanıb o teref-bu terefe boylandığını gören İsmayıl ona yaxınlaşıb soruşdu:
-Burada tek neyleyirsen? Zülüş hanı?
-Onu gözleyirem, razdvalkadadır, hele.
-Ne olub ona? Bu gün nese kefsiz görünür.
-Ne bilim, aile problemleridir.
İsmayıl Sevilin gözlerine baxıb mehribanlıqla gülümsedi. Astaca elini uzadıb onun elinden tutmaq isteyirdi ki, Sevil celd elini geri çekib:
-Yaxşı, mektebdeyik.-dedi.
-Men de bilirem de mektebdeyik. Guya seni mektebden başqa harada gpre bilirem? Yaxşı, de görüm, hediyyem xoşuna geldi?
-Elbette,-deye Sevil de ona baxıb gülümsedi,-sen alarsan, xoşuma gelmez?
Ele bu vaxt Züleyxa geyinme-soyunma otağının qapısında göründü. Seville İsmayılı bir yerde görcek üzünde qeyri-ixtiyari, biraz da qibte dolu tebessüm oyandı. Onlar da artıq onu görmüşdüler. Sevil ona seslenerek:
-Gelirsen Zülü?-dedi.
-He, can, gedek.
Züleyxa onlara yaxınlaşdı ve onlar sağollaşıb İsmayıldan ayrıldılar.
Mektebin yuxarı çıxışında dayanıb o teref-bu terefe, arabir de saatına baxan Ramal birden Ayanın bir qızla ona teref geldiyini gördü. Üst-başını düzelderek ona yaxınlaşdı.
-Salam Ayan, necesen?
Lakin Ayan onu görmeyine sevinmemişdi. Bele ki heç onun salamını almadan:
-Yene de sen?-deye ağzını büzdü.-Ne isteyirsen?
-Bayramını tebrik elemek isteyirem.-deye Ramal elindeki bağlamanı ona uzatdı.
-Men tanımadığım adamlardan heç ne götürmürem. Boş yere eziyyet

<< 1 ... 148 149 [150] 151 152 ... 558 >>