sözdü? Mence çox beyeneceksen.
-Bu nedir ki?
-Çoxdan oxumaq istediyin, amma tapa bilmediyin kitab.
-Min durna?
-He, o.
-Çox sağol,-bir anlıq özünü itiren Xatire müellime sevincinden onun boynuna atıldı, heç saniye de keçmedi ki, ne elediyinin ferqine varıb geri çekildi,-ba...ba....bağışla, men bir anlıq...
-Eybi yox, xoşdu...yeni, olan şeydi...-bu reflektiv hereket sözün yaxşı menasında onu şok etmişdi.
-Onda men gedim, hava da soyuqdur.-deye qıpqırmızı qızaran Xatire müellime bir-iki addım ondan aralandı.
-He, get, özünü soyuğa velme. Tez sağal.
Xatire müellime telem-telesik özünü bloka atdı. Xeyal müellim ise özünü heç olmadığı qeder xoşbext ve gümrah hiss edirdi. Bu vaxt telefonu zeng çalmağa başaldı. Rafiq idi. Telefonu açar-açmaz:
-Qucaqladı e, qucaqladı.-deye sevincini onunla bölüşmeye başladı.
-Sen ne danışırsan? Kim qucaqladı?
-O da, o qucaqladı!
-O kimdir? Usta qucaqladı?
-Yoxe, ne usta? O da o!
-Qardaş, men seni ora usta dalınca göndermemişem? Sen gedib kimi qucaqlamısan?
-Ay daa, usta?-deye Xeyal müellimin sevinci meyusluqla evez olundu.-Men onu tamam yadımdan çıxalmışam.
-Bes sen yarım saatdır ne işle meşğulsan?
-Yaxşısı budu, men sene on deqiqeden sonla zeng eleyelem.-deyib Xeyal müellim telefonu söndürüb bloklardan birine girdi.
Günboyu qaşınmalar ve qızdırma ile mübarize aparan Sevinc heç gece de rahatlıq tapa bilmirdi. Bunlar azmış kimi üzünde ve qollarında yaranan qırmızımtıl yaralar güzgüye her baxanda onu deli eleyirdi. Amma bunların heç biri onu dostunun laqeydliyi qeder incitmirdi. Günboyu Yusifin zengini gözleseyen Sevinc ona acıqlı idi. Gece saat 23:59 idi. Gündüz olduğu kimi indi de Sevinc heç cür rahatlıq tapa iblmir, çarpayısında o teref-bu terefe dönür, gah üzü ve qollarını qaşıyır, gah da heraretini yoxlamaq üçün elini alnına qoyurdu. Birden zeng çalan telefonun işığı qaranlıq otağını işıqlandırmağa başladı. Eyilib qorxa-qorxa telefonu çarpayının altından götürdü. Bu saatda ona zeng eleyen kim ola bilerdi axı?

<< 1 ... 153 154 [155] 156 157 ... 558 >>