isteyirsen.
Nigar müellimenin qapını bağlamadığını gören Günel müellime teeccüble:
-Qapını bağlamayacaqsan?-deye soruşdu.
-Yox, niye bağlayım ki? İçeride poçt qutusu qoymuşam.-deye refiqesine göz vurdu.
-Poçt qutusu?
-Sene dememişem? her bir psixoloqun otağında olmalı bir qutu. Hansısa bir şagirdin bir derdi varsa amma demeye çekinirse, hamının bilmeyini istemirse, o qutuya kiçik bir mektub atır. Psixoloq da onu aşkar edib araşdırır. Hetta bunu hansısa şagird sinif yoldaşına göre de eleye biler.
-Ne maraqlı imiş? Yaxşı, bes şagirdlerin bundan xeberi var? elan elemisen?
elana ehtiyac yoxdur. Üç-beş neferin bilmesi kifayetdir ki, bütün mekteb öyrensin.
-He, bax, orası düzdür. Yaxşısı budur, buradan aralanaq. Mektub getiren göyerçinleri ürkütmeyek.
-Alemsen e Günel. Aralanaq da.
Kenan bütün teneffüs boyu Zerifeni de gözlese de Zerife gelmedi. Bu Kenanın onsuzda sağlam olmayan sinirlerini daha da tarıma çekdi. Bufetin qarşısında Kenandan başqa demek olar ki, heç kim qalmamışdı. Esebi halda elindeki kağızı büken Kenan dodağının altında mızıldanırdı.
-Çağırırsan, özün niye gelmirsen? Oyun oynayırsan menimle?!
Sonra qerarlı şekilde oradan aralandı. Düşündü ki, en yaxşısı Zerifenin sinfine gedib niye bele elediyini özünden soruşsun. Pillekene çatanda zeng vuruldu. Lakin Kenan buna mehel qoymadan süretle üçüncü mertebeye qalxdı. Zerifegilin sinfine doğru getmeye başlasa da qefil ayaq saxlamalı oldu. Çünki müellimleri artıq sinfin qapısına çatmışdı. Kenan kor-peşman sinfe qayıtdı. Kenan sual dolu baxışlarla ona baxan Mehdiye heç ne deye bilmedi. Çünki Şakir müellim de artıq sinifde idi.
Bu ders Kenan üçün evvelkinden daha uzun çekdi. Dişlerini bir-birine sıxıb gözlerini partaya dikmişdi. Kenandan ferqli olaraq Yusifin yol çeken gözlerinde bir hesret var idi. Züleyxanın gözleri ise keder saçırdı. Leylanın tez-tez arxaya boylanan gözlerinde bir narahatlıq, Eleddinin gözlerinde ise biraz qısqanclıq, biraz da meyusluq sezilirdi. Birce mehebbetle baxan Elinin

<< 1 ... 159 160 [161] 162 163 ... 558 >>