yavaş-yavaş her şeyi anlamağa başlayırdı. Kenan Zerifenin elindeki kağızı alaraq:
-Ver görüm, bir buna baxım,-deyib diqqetle yazıya baxdı.-Mixaylo! Bu yüz faiz senin işindir! Bu gede ona göre qabağımı kesib meni qoymurdu da.
-Sendeki vereq de onun xettidir?
Kenan özünde olan kağıza diqqetle baxıb:
-Yox, bu seliqeli yazıdır.-deye onu Zerifeye uzatdı.
Vereqi götürüb herfleri gözden keçiren Zerifenin teeccübden gözleri bereldi.
-Nigar! Bu Nigarın xettidir!
-Gördün, mene inanmırdın. Dedim bizi oyuna getiribler? Hirslenmeli olduğun onlardır.
Zerife bir qeder susub kinaye ile Kenanı süzdü.
-Yox, men onlara hirslenmirem, eksine, hörmetim artdı. Ne de olsa, onlar senden daha cesaretli çıxdılar. Men evvel ele bildim ki, bunu heqiqeten de sen yazmısan, amma sende heç o cesaret de yox imiş.
-Ona göre gelmedin?
-Sözü yayındırma!
-Men yayındırmıram! Sualıma cavab ver, ona göre gelmedin?
-Niye gelmeli idim ki? Sen üreyin isteyende geleceksen, isteyende yox olursan, men de senin arxanca bele fırlanacam?
Bayaqdan esib-kükreyen Kenan susurdu. Çünki Zerife haqlı idi ve ona vereceyi heç bir cavabı yox idi. Onun susması Zerifeni daha da esebileşdirdi.
-Cavab ver de, Kenan! Tutaq ki, men ora gelmişdim. ne deyecekdin, mene?
-Heç ne.
-Senin qorxaq olduğunu bilirdim, amma bu qeder de yox. De de, de ki, senin arxanca düşende, qabağını kesende adının Zerife olduğunu bilmirdim. Bele zalım qardaşının olduğunu da. Sonra yavaş-yavaş sene yazığım gelmeye başladı, uşaqken itirdiyim bacımın yerine qoydum seni. Ona göre seni qorudum, qorumağa çalışdım. Amma sonra gördüm ki, qardaşın sehv başa düşür. Men de geri çekildim.
Hamısı düzdür, men qarxağam.-Kenan gözlerini yerden çekmirdi.
Qorxaqsan, elbette qorxaqsan.
Her ikisi susdu. Üreyinde bunların heç biri ile razılaşmasa da Kenanın dilde razılaşmaqdan başqa çaresi yox idi. Zerifenin gözünden belece düşmek her ikisi üçün en yaxşısı idi.
-Yeqin ki, teze sevgilnin qardaşları yoxdur?
Bayaqdan gözlerini yere diken Kenan bu sualdan

<< 1 ... 161 162 [163] 164 165 ... 558 >>